Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Ο ασκός του Αιόλου
Έβλεπαν ήδη τα φώτα της Ιθάκης. Και τότε άνοιξαν το σακί.
Ο Οδυσσέας έφτασε σε ένα νησί που έπλεε στη θάλασσα. Γύρω γύρω είχε έναν χάλκινο τοίχο. Εκεί ζούσε ο Αίολος, ο άνθρωπος στον οποίο οι θεοί είχαν δώσει τους ανέμους.
Ο Αίολος τους κράτησε έναν μήνα. Έτρωγαν μαζί κάθε βράδυ και ο Οδυσσέας του έλεγε την ιστορία της Τροίας.
Όταν ήρθε η ώρα να φύγουν, ο Αίολος του έκανε ένα δώρο.
Ήταν ένα μεγάλο σακί από δέρμα βοδιού — ένας ασκός. Μέσα είχε βάλει όλους τους δυνατούς ανέμους. Τον έδεσε με ασημένιο σκοινί.
Άφησε έξω μόνο έναν: τον Ζέφυρο, τον άνεμο που θα τους πήγαινε στην Ιθάκη.
Ταξίδεψαν εννιά μέρες και εννιά νύχτες. Ο Οδυσσέας δεν κοιμήθηκε ούτε λεπτό. Κρατούσε ο ίδιος το τιμόνι.
Τη δέκατη μέρα φάνηκε η Ιθάκη. Ήταν τόσο κοντά που έβλεπαν τους ανθρώπους να ανάβουν φωτιές στην ακτή.
Τότε ο Οδυσσέας, από την κούραση, αποκοιμήθηκε.
Οι σύντροφοί του άρχισαν να μιλούν. «Ο βασιλιάς πήρε χρυσάφι από τον Αίολο», είπαν. «Το κρύβει σε αυτό το σακί. Εμείς γυρίζουμε στο σπίτι με άδεια χέρια».
Και το άνοιξαν.
Οι άνεμοι πετάχτηκαν έξω όλοι μαζί. Έγινε θύελλα. Τα καράβια γύρισαν πίσω, μακριά, ως το νησί του Αιόλου.
Ο Οδυσσέας ξύπνησε στη μέση της θάλασσας.
Πήγε πάλι στον Αίολο και ζήτησε βοήθεια. Αλλά εκείνος τον έδιωξε από την πόρτα: «Φύγε. Δεν βοηθώ άνθρωπο που τον μισούν οι θεοί».
Λέμε σήμερα «άνοιξε ο ασκός του Αιόλου» όταν από ένα μικρό λάθος αρχίζουν πολλά προβλήματα μαζί.