Ο Γανυμήδης

Οι παλαιότερες πηγές δεν περιγράφουν με τον ίδιο τρόπο την αρπαγή του.

Στην Ιλιάδα, οι θεοί τον πήραν για την ομορφιά του. Στον Ομηρικό Ύμνο στην Αφροδίτη, τον άρπαξε ο Δίας και ένας δυνατός άνεμος τον μετέφερε. Σε μεταγενέστερες αφηγήσεις, τον πήρε ένας μεγάλος αετός, που ήταν είτε το πουλί του Δία είτε ο ίδιος ο θεός μεταμορφωμένος.

Στον Όλυμπο ο Γανυμήδης έγινε οινοχόος: αυτός που γεμίζει τα ποτήρια των θεών με νέκταρ. Σε άλλες σκηνές των αρχαίων ποιημάτων, το νέκταρ σερβίρει και η Ήβη, η θεά της νιότης.

Και ο Δίας του έδωσε αυτό που δεν είχε δώσει σχεδόν σε κανέναν άνθρωπο: τον έκανε αθάνατο, και μάλιστα αγέραστο. Δεν θα γερνούσε ποτέ.

Ο πατέρας του, κάτω στην Τροία, τον έψαχνε και θρηνούσε. Τότε ο Δίας έστειλε τον Ερμή να του εξηγήσει τι είχε γίνει — και να του δώσει αποζημίωση: θεϊκά άλογα, τα ίδια που χρησιμοποιούσαν οι αθάνατοι.

Ο Τρώας παρηγορήθηκε όταν έμαθε ότι ο γιος του δεν θα πέθαινε ποτέ.

Εκείνα τα άλογα έμειναν στην οικογένεια. Γι' αυτά, γενιές αργότερα, ο Ηρακλής επιτέθηκε στην Τροία: ο βασιλιάς Λαομέδων του τα είχε υποσχεθεί και μετά αρνήθηκε να πληρώσει.

Ορισμένοι αρχαίοι αστρονόμοι ταύτιζαν τον Γανυμήδη με τον αστερισμό Υδροχόο, «αυτόν που χύνει το νερό». Κοντά του στον ουρανό βρίσκεται ο αστερισμός του Αετού.

Το όνομά του δόθηκε επίσης στον Γανυμήδη, το μεγαλύτερο φεγγάρι του πλανήτη Δία.

Ο Ομηρικός Ύμνος παρουσιάζει τα άλογα και την αθανασία ως παρηγοριά για τον Τρώα. Ωστόσο, ο Γανυμήδης είχε αρπαχτεί χωρίς τη θέληση του πατέρα του. Έτσι, ένας σύγχρονος αναγνώστης μπορεί να δει πίσω από τη θεϊκή τιμή και τη λύπη μιας οικογένειας που έχασε το παιδί της.