Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Η Ίριδα, το ουράνιο τόξο
Όταν βλέπεις το ουράνιο τόξο, μια θεά μόλις πέρασε από εκεί.
Οι θεοί μένουν ψηλά, στον Όλυμπο. Οι άνθρωποι μένουν κάτω, στη γη. Κάποιος πρέπει να φέρνει τα μηνύματα.
Δύο θεοί κάνουν αυτή τη δουλειά. Ο ένας είναι ο Ερμής. Η άλλη είναι η Ίριδα.
Η Ίριδα είναι νέα και έχει χρυσά φτερά.
Όταν πετάει από τον ουρανό στη γη, αφήνει πίσω της ένα δρόμο με χρώματα.
Αυτόν τον δρόμο τον βλέπουμε μετά τη βροχή. Τον λέμε «ουράνιο τόξο».
Στα ελληνικά, το ουράνιο τόξο λέγεται και «ίρις». Είναι το όνομά της.
Η Ίριδα δουλεύει κυρίως για την Ήρα.
Στην Ιλιάδα τρέχει συνέχεια: πηγαίνει στους στρατούς, στα καράβια, στους ανέμους, στη θάλασσα.
Έχει και μια δεύτερη δουλειά, πιο σοβαρή.
Όταν ένας θεός θέλει να δώσει μεγάλο όρκο, η Ίριδα κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο. Παίρνει νερό από το ποτάμι Στύγα και το φέρνει πάνω σε ένα χρυσό κύπελλο.
Ο θεός ορκίζεται πάνω σε αυτό το νερό. Και μετά δεν μπορεί να αλλάξει γνώμη ποτέ.
Δύο λέξεις μας έμειναν από αυτήν.
Η «ίριδα» του ματιού — το χρωματιστό μέρος γύρω από τη μαύρη κόρη.
Και το λουλούδι ίρις, που έχει πολλά χρώματα μαζί.
Οι Έλληνες αγαπούσαν την Ίριδα για κάτι απλό. Δεν έκανε ποτέ τίποτα δικό της: κουβαλούσε τα μηνύματα των άλλων. Και όμως, από όλους τους θεούς, το μόνο πράγμα που βλέπουμε ακόμα και σήμερα είναι ο δρόμος που αφήνει πίσω της εκείνη.