Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Ο Άδραστος και οι Επτά
Ο χρησμός έλεγε να παντρέψει τις κόρες του με ένα λιοντάρι και έναν κάπρο.
Ο Άδραστος ήταν βασιλιάς του Άργους και είχε δύο κόρες σε ηλικία γάμου. Όταν ρώτησε το μαντείο ποιους να διαλέξει για γαμπρούς, η απάντηση ήταν ακατανόητη.
Του είπαν να τις ζέψει σε έναν κάπρο και σε ένα λιοντάρι.
Ο Άδραστος δεν κατάλαβε τίποτα και δεν έκανε τίποτα.
Μια νύχτα δύο ξένοι έφτασαν στο παλάτι του ζητώντας στέγη. Δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Και άρχισαν να μαλώνουν στην είσοδο για το ποιος θα περάσει πρώτος.
Ο Άδραστος βγήκε κρατώντας ένα λυχνάρι για να τους χωρίσει.
Ο ένας ήταν ο Πολυνείκης, ο εξόριστος γιος του Οιδίποδα. Στην ασπίδα του είχε την εικόνα ενός λιονταριού.
Ο άλλος ήταν ο Τυδέας, εξόριστος από την Καλυδώνα. Στη δική του ασπίδα υπήρχε η εικόνα ενός κάπρου.
Ο Άδραστος τους κοίταξε και θυμήθηκε τον χρησμό.
Πάντρεψε τις δύο κόρες του μαζί τους. Τους υποσχέθηκε επίσης ότι θα βοηθούσε και τους δύο να πάρουν πίσω τα βασίλειά τους.
Και άρχισε από τη Θήβα.
Ο Πολυνείκης είχε συμφωνήσει με τον αδελφό του τον Ετεοκλή να κυβερνούν έναν χρόνο ο καθένας. Όταν πέρασε ο πρώτος χρόνος, ο Ετεοκλής δεν παραιτήθηκε. Ο Πολυνείκης έφυγε από την πόλη.
Ο Άδραστος μάζεψε στρατό και έξι αρχηγούς εκτός από τον εαυτό του. Επτά στρατηγοί, για τις επτά πύλες της Θήβας.
Ένας από αυτούς, ο μάντης Αμφιάραος, ήξερε από την αρχή ότι θα πεθάνουν όλοι εκτός από έναν. Πήγε επειδή τον πρόδωσε η γυναίκα του για ένα χρυσό περιδέραιο.
Ο Αισχύλος έγραψε γι' αυτόν τον πόλεμο την τραγωδία «Επτά επί Θήβας». Μεγάλο μέρος της οργανώνεται γύρω από έναν αγγελιοφόρο, ο οποίος περιγράφει στον Ετεοκλή, μία μία, τις ασπίδες των εχθρών. Ο Ετεοκλής ορίζει αμέσως ποιον θα στείλει σε κάθε πύλη.
Έξι φορές το κάνει με ψυχραιμία.
Την έβδομη φορά ο αγγελιοφόρος λέει το όνομα: στην έβδομη πύλη στέκεται ο αδελφός του.
Και ο Ετεοκλής, χωρίς να διστάσει, ορίζει τον εαυτό του.
Η εκστρατεία απέτυχε. Οι Θηβαίοι κράτησαν την πόλη. Ο Καπανέας κεραυνοβολήθηκε πάνω στα τείχη, τον Αμφιάραο τον κατάπιε η γη και τα δύο αδέλφια αλληλοσκοτώθηκαν.
Επέζησε μόνο ο Άδραστος, όπως το είχε πει ο μάντης — επειδή το άλογό του, ο Αρίων, ήταν θεϊκό και έτρεχε πιο γρήγορα από όλα.
Δέκα χρόνια αργότερα ξαναπήγε.
Αυτή τη φορά ο στρατός ήταν από τους γιους των νεκρών — τους Επιγόνους. Και η Θήβα έπεσε.
Ο Άδραστος δεν χάρηκε αυτή τη νίκη: στη δεύτερη εκστρατεία σκοτώθηκε ο γιος του, ο Αιγιαλέας. Ο Άδραστος ήταν ο μόνος από τους αρχηγούς που είχε επιζήσει την πρώτη φορά, ενώ ο Αιγιαλέας ήταν ο μόνος από τους Επιγόνους που πέθανε τη δεύτερη.