Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Ο Άδραστος και οι Επτά
Ο χρησμός έλεγε να παντρέψει τις κόρες του με ένα λιοντάρι και έναν κάπρο.
Ο Άδραστος ήταν βασιλιάς του Άργους και είχε δύο κόρες σε ηλικία γάμου. Όταν ρώτησε το μαντείο ποιους να διαλέξει για γαμπρούς, η απάντηση ήταν ακατανόητη.
Του είπαν να τις ζέψει σε έναν κάπρο και σε ένα λιοντάρι.
Ο Άδραστος δεν κατάλαβε τίποτα και δεν έκανε τίποτα.
Μια νύχτα, στη διάρκεια καταιγίδας, δύο ξένοι έφτασαν στο παλάτι του ζητώντας στέγη. Δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Και άρχισαν να μαλώνουν στην είσοδο για το ποιος θα περάσει πρώτος.
Ο Άδραστος βγήκε έξω με φως για να τους χωρίσει.
Ο ένας ήταν ο Πολυνείκης, ο εξόριστος γιος του Οιδίποδα. Στην ασπίδα του είχε λιοντάρι — το σημάδι της Θήβας.
Ο άλλος ήταν ο Τυδέας, εξόριστος από την Καλυδώνα. Φορούσε δέρμα κάπρου — το ζώο που είχε κυνηγήσει ο πατέρας του.
Ο Άδραστος τους κοίταξε και θυμήθηκε τον χρησμό.
Τους έδωσε τις δύο κόρες του. Και τους υποσχέθηκε κάτι ακόμα: ότι θα βοηθήσει και τους δύο να πάρουν πίσω τα βασίλειά τους.
Και άρχισε από τη Θήβα.
Ο Πολυνείκης είχε συμφωνήσει με τον αδελφό του τον Ετεοκλή να κυβερνούν έναν χρόνο ο καθένας. Όταν πέρασε ο πρώτος χρόνος, ο Ετεοκλής δεν παραιτήθηκε. Ο Πολυνείκης έφυγε από την πόλη.
Ο Άδραστος μάζεψε στρατό και έξι αρχηγούς εκτός από τον εαυτό του. Επτά στρατηγοί, για τις επτά πύλες της Θήβας.
Ένας από αυτούς, ο μάντης Αμφιάραος, ήξερε από την αρχή ότι θα πεθάνουν όλοι εκτός από έναν. Πήγε επειδή τον πρόδωσε η γυναίκα του για ένα χρυσό περιδέραιο.
Ο Αισχύλος έγραψε γι' αυτόν τον πόλεμο μια τραγωδία που είναι κατά βάθος ένας κατάλογος. Ένας κατάσκοπος μπαίνει και περιγράφει στον Ετεοκλή, μία μία, τις ασπίδες των εχθρών, και ο Ετεοκλής ορίζει αμέσως ποιον θα στείλει σε κάθε πύλη.
Έξι φορές το κάνει με ψυχραιμία.
Την έβδομη φορά ο κατάσκοπος λέει το όνομα: στην έβδομη πύλη στέκεται ο αδελφός του.
Και ο Ετεοκλής, χωρίς να διστάσει, ορίζει τον εαυτό του.
Η εκστρατεία απέτυχε. Οι Θηβαίοι κράτησαν την πόλη. Ο Καπανέας κάηκε από κεραυνό στα τείχη, τον Αμφιάραο τον κατάπιε η γη, τα δύο αδέλφια σκοτώθηκαν το ένα από το χέρι του άλλου.
Επέζησε μόνο ο Άδραστος, όπως το είχε πει ο μάντης — επειδή το άλογό του, ο Αρίων, ήταν θεϊκό και έτρεχε πιο γρήγορα από όλα.
Δέκα χρόνια αργότερα ξαναπήγε.
Αυτή τη φορά ο στρατός ήταν από τους γιους των νεκρών — τους Επιγόνους. Και η Θήβα έπεσε.
Ο Άδραστος τη νίκη αυτή δεν τη χάρηκε: στη δεύτερη εκστρατεία σκοτώθηκε ο δικός του γιος. Ήταν ο μόνος που είχε επιζήσει την πρώτη φορά και ο μόνος που πέθανε τη δεύτερη.