Ο Καπανέας και η Ευάδνη

Στην επίθεση χρησιμοποίησε μια σκάλα για να ανεβεί στα τείχη.

Στους Επτά επί Θήβας του Αισχύλου, η ασπίδα του έδειχνε έναν άοπλο άντρα με αναμμένο δαυλό. Με χρυσά γράμματα ήταν γραμμένη η φράση «θα κάψω την πόλη».

Ο Καπανέας καυχήθηκε ότι θα καταστρέψει τη Θήβα είτε το ήθελαν οι θεοί είτε όχι. Έλεγε ακόμη ότι οι κεραυνοί του Δία δεν θα τον σταματούσαν και δεν ήταν πιο φοβεροί από τη ζέστη του μεσημεριού.

Στους μύθους των Ελλήνων, αυτή η πρόταση είναι ήδη η απάντηση.

Την ώρα της επίθεσης, ο Καπανέας ανέβηκε στη σκάλα και πλησίασε στην κορυφή του τείχους.

Τον χτύπησε κεραυνός πάνω στη σκάλα.

Στις Φοίνισσες, ο Ευριπίδης λέει ότι το σώμα έπεσε και ότι τα μέλη του σκορπίστηκαν — τα μαλλιά προς τον ουρανό, το αίμα στη γη — και ότι ο στρατός σταμάτησε από τον φόβο.

Οι σύντροφοί του τρόμαξαν και υποχώρησαν. Η εκστρατεία των Επτά απέτυχε, ενώ από τους αρχηγούς σώθηκε μόνο ο Άδραστος.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει με τον θάνατό του.

Επειδή τον χτύπησε ο κεραυνός του Δία, ο Καπανέας θεωρήθηκε ιερός. Στις Ικέτιδες του Ευριπίδη, το σώμα του δεν καίγεται μαζί με τα σώματα των άλλων αρχηγών, αλλά σε χωριστή πυρά στην Ελευσίνα.

Και εκεί έρχεται η γυναίκα του.

Ενώ οι μητέρες των νεκρών θρηνούν, εμφανίζεται ψηλά πάνω σε έναν βράχο μια γυναίκα.

Είναι η Ευάδνη. Και δεν φοράει μαύρα.

Είναι ντυμένη σαν νύφη, με τα ρούχα του γάμου της.

Ο πατέρας της, ο Ίφις, φτάνει τρέχοντας και προσπαθεί να της μιλήσει. Τη ρωτάει τι κάνει εκεί πάνω.

Εκείνη του απαντά ότι ήρθε για να ξεπεράσει όλες τις γυναίκες σε τόλμη.

Λέει ότι δεν αντέχει να ζήσει χώρια από τον άντρα της και ότι θα ενωθεί μαζί του στη φωτιά. Θέλει μάλιστα να μάθουν όλοι οι Αργείοι την πράξη της.

Ο πατέρας της την παρακαλεί να μην το κάνει και προσπαθεί να την πλησιάσει.

Και εκείνη πηδάει από τον βράχο μέσα στην πυρά.

Ο Ευριπίδης δεν παρουσιάζει την πράξη της ως μια απλή απόδειξη αγάπης. Ο Χορός τη χαρακτηρίζει φοβερή, ενώ ο πατέρας της μένει συντετριμμένος.

Αφήνει όμως τον γέρο πατέρα να μιλήσει μετά, και του δίνει έναν από τους πιο πικρούς λόγους του έργου: ότι δεν καταλαβαίνει γιατί οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν πολύ, ότι τα γηρατειά είναι βάρος, και ότι έχασε και τον γιο του στη μάχη και τώρα και την κόρη του — και ότι πηγαίνει σπίτι σε άδεια δωμάτια.

Ολόκληρο το έργο μιλά για κάτι πολύ συγκεκριμένο: οι Θηβαίοι δεν παρέδιδαν τα σώματα των νεκρών για να θαφτούν, και οι μητέρες του Άργους ήρθαν στην Αθήνα να ζητήσουν βοήθεια.

Ο Θησέας αποφάσισε να τις βοηθήσει και εξασφάλισε τη στήριξη των πολιτών της Αθήνας.

Για το αθηναϊκό κοινό του 5ου αιώνα π.Χ., που ζούσε σε εποχή πολέμων, το θέμα της ταφής των νεκρών δεν ήταν μόνο μυθολογικό αλλά και βαθιά πολιτικό.