Ο Πολύιδος και το βότανο της ζωής

Ο Μίνωας κάλεσε πολλούς μάντεις. Οι Κουρήτες είχαν δώσει ένα αίνιγμα: όποιος εξηγήσει με τι μοιάζει μια αγελάδα του κοπαδιού που είχε τρία διαφορετικά χρώματα, εκείνος θα έβρισκε και θα έφερνε πίσω ζωντανό το παιδί. Ο Πολύιδος, γιος του Κοίρανου, έλυσε το αίνιγμα.

Παρομοίασε τα χρώματα με τον καρπό της μουριάς, που είναι πρώτα άσπρος, μετά κόκκινος και τέλος μαύρος. Με τη μαντική του ικανότητα βρήκε τον Γλαύκο μέσα στο πιθάρι.

Ο Μίνωας όμως δεν ήταν ικανοποιημένος. «Βρήκες τον νεκρό», είπε. «Τώρα δώσ' τον μου ζωντανό». Και όταν ο Πολύιδος απάντησε ότι αυτό δεν είναι δουλειά ανθρώπου, ο βασιλιάς διέταξε να κλείσουν τον μάντη μαζί με το παιδί σε ένα κλειστό δωμάτιο. Ο Απολλόδωρος δεν το ονομάζει τάφο, αν και έτσι παρουσιάζεται σε άλλες αφηγήσεις και στην αρχαία τέχνη.

Ο Πολύιδος καθόταν στο σκοτάδι δίπλα στο νεκρό παιδί. Κάποια στιγμή είδε ένα φίδι να πλησιάζει το σώμα. Φοβήθηκε ότι το φίδι θα το έβλαπτε και το σκότωσε με μια πέτρα.

Λίγο αργότερα ήρθε ένα δεύτερο φίδι. Είδε το νεκρό ταίρι του, γύρισε πίσω και επέστρεψε κρατώντας στο στόμα του ένα βότανο. Το ακούμπησε επάνω του. Το νεκρό φίδι κουνήθηκε και έφυγε ζωντανό.

Ο Πολύιδος πήρε το ίδιο βότανο και το ακούμπησε στον Γλαύκο. Το παιδί άνοιξε τα μάτια του.

Ο Μίνωας πήρε πίσω τον γιο του, αλλά δεν άφησε τον Πολύιδο να φύγει για το Άργος. Απαίτησε πρώτα να διδάξει στον Γλαύκο τη μαντική τέχνη.

Ο Πολύιδος δεν είχε επιλογή. Έμεινε και δίδαξε το παιδί όλα όσα ήξερε. Όταν επιτέλους ήρθε η μέρα να μπει στο καράβι, γύρισε και είπε στον Γλαύκο: «Φτύσε μέσα στο στόμα μου». Το παιδί υπάκουσε — και έχασε αμέσως όλα όσα είχε μάθει.

Σήμερα η ιστορία μπορεί να διαβαστεί ως σχόλιο για τη γνώση και την εξουσία. Ο Μίνωας ανάγκασε τον Πολύιδο να βρει το παιδί, να το επαναφέρει στη ζωή και να μεταδώσει την τέχνη του. Δεν μπόρεσε όμως να εξασφαλίσει ότι αυτή η γνώση θα έμενε στον Γλαύκο. Η τελευταία πράξη του μάντη δείχνει ότι η γνώση που αποκτάται με εκβιασμό δεν ελέγχεται τόσο εύκολα όσο ένας άνθρωπος.