Ο Πολύιδος και το βότανο της ζωής

Ο Μίνωας κάλεσε τον μάντη Πολύιδο από το Άργος. Οι Κουρήτες είχαν δώσει ένα αίνιγμα: όποιος εξηγήσει με τι μοιάζει μια αγελάδα του κοπαδιού που αλλάζει χρώμα τρεις φορές την ημέρα, εκείνος θα βρει και το παιδί.

Ο Πολύιδος απάντησε αμέσως: «Με το βατόμουρο: άσπρο, μετά κόκκινο, μετά μαύρο». Και βρήκε τον Γλαύκο.

Ο Μίνωας όμως δεν ήταν ικανοποιημένος. «Βρήκες τον νεκρό», είπε. «Τώρα δώσ' τον μου ζωντανό». Και όταν ο Πολύιδος απάντησε ότι αυτό δεν είναι δουλειά ανθρώπου, ο βασιλιάς διέταξε να τους κλείσουν και τους δύο — τον μάντη και το πτώμα — μέσα στον ίδιο τάφο.

Ο Πολύιδος καθόταν στο σκοτάδι δίπλα στο νεκρό παιδί. Κάποια στιγμή είδε ένα φίδι να πλησιάζει το σώμα. Το σκότωσε με μια πέτρα.

Λίγο αργότερα ήρθε ένα δεύτερο φίδι. Είδε το νεκρό ταίρι του, γύρισε πίσω και επέστρεψε κρατώντας στο στόμα του ένα βότανο. Το ακούμπησε επάνω του. Το νεκρό φίδι κουνήθηκε και έφυγε ζωντανό.

Ο Πολύιδος πήρε το ίδιο βότανο και το ακούμπησε στον Γλαύκο. Το παιδί άνοιξε τα μάτια του.

Ο Μίνωας πανηγύρισε — και μετά ζήτησε το επόμενο. «Πριν φύγεις», είπε, «θα μάθεις στον γιο μου τη μαντική τέχνη σου».

Ο Πολύιδος δεν είχε επιλογή. Έμεινε και δίδαξε το παιδί όλα όσα ήξερε. Όταν επιτέλους ήρθε η μέρα να μπει στο καράβι, γύρισε και είπε στον Γλαύκο: «Φτύσε μέσα στο στόμα μου». Το παιδί υπάκουσε — και έχασε αμέσως όλα όσα είχε μάθει.

Η ιστορία διαβάστηκε από τους αρχαίους ως σχόλιο για τη γνώση και τη βία. Ο Μίνωας πέτυχε τα δύο πρώτα με τον εκβιασμό: βρήκε το σώμα, ξαναπήρε τον γιο του. Στο τρίτο, όμως, το εργαλείο δεν δούλεψε. Μια δεξιότητα μπορεί να αποσπαστεί με τη βία· η μεταβίβασή της χρειάζεται κάτι που ο Μίνωας δεν είχε σκεφτεί να ζητήσει — τη συναίνεση εκείνου που τη δίνει.