Ο Κώκαλος και το κοχύλι

Ο βασιλιάς τον δέχτηκε με χαρά και τον προστάτεψε. Ο Διόδωρος αποδίδει στον σπουδαίο τεχνίτη πολλά έργα στη Σικελία: έχτισε μια πόλη πάνω σε απόκρημνο βράχο και την έκανε ισχυρό οχυρό, ενώ για τον ναό της Αφροδίτης κατασκεύασε μια χρυσή κηρήθρα που έμοιαζε αληθινή.

Ο Κώκαλος και οι κόρες του εκτιμούσαν πολύ τον Δαίδαλο και δεν ήθελαν να τον παραδώσουν στους εχθρούς του.

Στην Κρήτη, ο Μίνωας δεν είχε ξεχάσει.

Ο τεχνίτης είχε χτίσει τον Λαβύρινθο και ύστερα είχε βοηθήσει την Αριάδνη να δώσει στον Θησέα τη λύση για την έξοδο. Ο Μίνωας τον θεωρούσε προδότη και ήθελε να τον τιμωρήσει.

Ξεκίνησε λοιπόν με στόλο και άρχισε να γυρίζει από λιμάνι σε λιμάνι.

Σε κάθε χώρα παρουσίαζε ένα έξυπνο πρόβλημα, επειδή πίστευε ότι μόνο ο Δαίδαλος θα μπορούσε να το λύσει.

Αντί γι' αυτό, έβγαζε από τον κόρφο του ένα σπειροειδές κοχύλι και μια κλωστή, και έλεγε παντού το ίδιο: όποιος καταφέρει να περάσει την κλωστή μέσα από όλες τις στροφές του κοχυλιού, θα πάρει μεγάλη αμοιβή.

Ήταν ένας γρίφος που δεν έλυνε κανένας άνθρωπος. Ήταν όμως ακριβώς το είδος του γρίφου που δεν άντεχε να αφήσει άλυτο ένας συγκεκριμένος άνθρωπος.

Ο Μίνωας δεν έψαχνε τον Δαίδαλο. Έψαχνε κάποιον που να σκέφτεται σαν Δαίδαλος.

Στην Κάμικο, ο Κώκαλος πήρε το κοχύλι και είπε ότι θα το κοιτάξει.

Το πήγε στον τεχνίτη του.

Ο Δαίδαλος άνοιξε μια μικρή τρύπα στην κλειστή άκρη του κοχυλιού. Έδεσε την κλωστή σε ένα μυρμήγκι και το άφησε να περάσει μέσα από τη σπείρα.

Σε μια γνωστή παραλλαγή, έβαλε μέλι στην άλλη άκρη για να οδηγήσει το μυρμήγκι προς την έξοδο.

Το μυρμήγκι μπήκε από τη μία άκρη και βγήκε από την άλλη, τραβώντας πίσω του την κλωστή.

Ο Κώκαλος επέστρεψε το περασμένο κοχύλι στον Μίνωα, ικανοποιημένος.

Ο Μίνωας κατάλαβε ότι ο Δαίδαλος κρυβόταν εκεί και ζήτησε από τον Κώκαλο να του τον παραδώσει.

Ο Κώκαλος προσποιήθηκε ότι συμφωνούσε. Κάλεσε τον Μίνωα στο παλάτι ως φιλοξενούμενο και υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιούσε το αίτημά του.

Στο παλάτι οδήγησαν τον βασιλιά της Κρήτης στο λουτρό.

Οι αρχαίες αφηγήσεις διαφέρουν για όσα έγιναν εκεί. Ο Διόδωρος κατηγορεί τον ίδιο τον Κώκαλο, ενώ ο Απολλόδωρος τις κόρες του. Ο Μίνωας έμεινε σε υπερβολικά ζεστό νερό και πέθανε. Μια άλλη παραλλαγή μιλά για καυτή πίσσα.

Έτσι ο Μίνωας βρήκε τον Δαίδαλο, αλλά δεν κατάφερε να τον πάρει πίσω στην Κρήτη.

Ο Κώκαλος παρέδωσε το σώμα στους Κρήτες λέγοντας ότι ο βασιλιάς είχε γλιστρήσει και είχε πέσει στο ζεστό νερό. Εκείνοι τον έθαψαν με μεγάλες τιμές και πάνω από τον τάφο έχτισαν ιερό της Αφροδίτης. Ο Διόδωρος λέει ότι το ιερό τιμούνταν ακόμη στην εποχή του, αν και ο τάφος είχε ήδη διαλυθεί και τα οστά είχαν επιστραφεί στην Κρήτη.

Ο γρίφος πέτυχε τον σκοπό του: αποκάλυψε το καταφύγιο του Δαίδαλου. Η επιτυχία όμως δεν έδωσε στον Μίνωα το αποτέλεσμα που περίμενε. Η εξυπνάδα τον οδήγησε στον σωστό τόπο, αλλά δεν τον προστάτεψε από την παγίδα του Κώκαλου.

Η ιστορία δείχνει επίσης τη διπλή δύναμη των εφευρέσεων: η λύση του Δαίδαλου απέδειξε τη σοφία του, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε πού κρυβόταν.