Οι Υπερβόρειοι

Τους λένε Υπερβορείους — «αυτούς που είναι πάνω από τον Βορέα».

Ο Πίνδαρος λέει ότι ζουν μακριά από αρρώστιες, γηρατειά, κόπο και πόλεμο.

Τραγουδούν, χορεύουν και τιμούν τον Απόλλωνα.

Ο Πίνδαρος γράφει ότι δεν μπορείς να πας εκεί ούτε με καράβι ούτε με τα πόδια. Δεν υπάρχει δρόμος.

Ο Απόλλωνας όμως πηγαίνει.

Σε μια αρχαία παράδοση, όταν ο Απόλλωνας ξεκίνησε για τους Δελφούς πάνω σε άρμα με κύκνους, πήγε πρώτα στη χώρα των Υπερβορείων. Έπειτα από έναν χρόνο έφτασε στους Δελφούς.

Ο Ηρόδοτος καταγράφει και μια παράξενη παράδοση που άκουσε από ανθρώπους στη Δήλο.

Οι Υπερβόρειοι στέλνουν κάθε χρόνο δώρα στον Απόλλωνα.

Τα τυλίγουν σε άχυρο και τα δίνουν στους γείτονές τους.

Εκείνοι τα δίνουν στους επόμενους. Και εκείνοι στους επόμενους.

Έτσι, σύμφωνα με την αφήγηση, τα δώρα ταξιδεύουν από λαό σε λαό ώσπου να φτάσουν στο μικρό νησί της Δήλου.

Ο Ηρόδοτος λέει ότι κάποτε οι Υπερβόρειοι έστειλαν δύο κοπέλες, την Υπερόχη και τη Λαοδίκη, μαζί με πέντε συνοδούς.

Οι κοπέλες έφτασαν στη Δήλο. Αλλά δεν γύρισαν ποτέ πίσω.

Οι Δήλιοι τις έθαψαν εκεί και τις τιμούσαν. Πριν από τον γάμο, τα κορίτσια του νησιού άφηναν στον τάφο τους μια τούφα από τα μαλλιά τους. Και τα αγόρια έκαναν μια παρόμοια προσφορά.

Και μετά από αυτό, λέει, οι Υπερβόρειοι δεν έστειλαν ξανά ανθρώπους. Μόνο δώρα.

Ο Ηρόδοτος αντιμετωπίζει την παράδοση με αμφιβολία. Η εικόνα των Υπερβορείων, όμως, έμεινε ζωντανή: ένας μακρινός και απρόσιτος τόπος χωρίς πόλεμο και αρρώστια, από όπου φτάνουν δώρα που ταξιδεύουν από χέρι σε χέρι.