Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Η Λητώ και το νησί που δεν φοβήθηκε
Το μικρό άγονο νησί που έγινε ιερός τόπος του Απόλλωνα.
Η Λητώ ήταν Τιτανίδα και περίμενε παιδιά από τον Δία. Η Ήρα θύμωσε και, σύμφωνα με μεταγενέστερες αφηγήσεις, εμπόδιζε κάθε τόπο να τη δεχτεί για να γεννήσει.
Η Λητώ περπάτησε παντού. Πήγε σε βουνά, σε πόλεις, σε νησιά. Κάθε τόπος φοβόταν την Ήρα και της έλεγε όχι.
Σε μια γνωστή μεταγενέστερη παράδοση, στη μέση του Αιγαίου υπήρχε ένα μικρό βραχώδες νησί που δεν ήταν στερεωμένο. Επέπλεε και το πήγαινε το ρεύμα όπου ήθελε. Το συνέδεαν με την Αστερία, την αδελφή της Λητώς, και το ονόμαζαν Άδηλο, δηλαδή «αφανές».
Η Λητώ πήγε εκεί.
Στον Ομηρικό Ύμνο το νησί δίστασε, επειδή φοβόταν ότι ο ισχυρός Απόλλωνας θα το περιφρονούσε. Η Λητώ ορκίστηκε ότι εκεί θα υπήρχε για πάντα ναός του γιου της και ότι άνθρωποι από πολλούς τόπους θα έφερναν δώρα.
Το νησί δέχτηκε.
Ήρθαν όλες οι θεές να βοηθήσουν — εκτός από μία. Η Ήρα κρατούσε κοντά της την Ειλείθυια, τη θεά της γέννας, και δεν την άφηνε να φύγει. Έτσι ο πόνος κράτησε εννιά μέρες και εννιά νύχτες.
Στο τέλος οι άλλες θεές έστειλαν κρυφά την Ίριδα. Υποσχέθηκαν στην Ειλείθυια ένα χρυσό περιδέραιο και εκείνη ήρθε στη Δήλο.
Ο Ομηρικός Ύμνος αφηγείται μόνο τη γέννηση του Απόλλωνα. Ο Απολλόδωρος δίνει μια διαφορετική εκδοχή: γεννήθηκε πρώτα η Άρτεμη και έπειτα βοήθησε τη μητέρα της να γεννήσει τον Απόλλωνα.
Στον Ομηρικό Ύμνο η Δήλος γεμίζει χρυσό φως όταν γεννιέται ο Απόλλωνας. Σε μια άλλη παράδοση, τέσσερις κολόνες υψώθηκαν από τον βυθό και στερέωσαν το νησί στη θέση του.
Άλλαξε και όνομα. Από Αδήλα έγινε Δήλος: «η φανερή».
Η Δήλος έγινε ένα από τα σημαντικότερα ιερά του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Πολλές πόλεις έστελναν εκεί αντιπροσωπείες και δώρα. Το 426–425 π.Χ. οι Αθηναίοι καθάρισαν τελετουργικά το νησί: μετέφεραν τους τάφους και απαγόρευσαν στο εξής τις γεννήσεις και τους θανάτους πάνω σε αυτό.