Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Η Λητώ και το νησί που δεν φοβήθηκε
Καμία γη δεν την ήθελε. Μόνο ένας βράχος που δεν είχε τίποτα να χάσει.
Η Λητώ ήταν Τιτανίδα και περίμενε παιδιά από τον Δία. Όταν το έμαθε η Ήρα, έδωσε μια εντολή σε ολόκληρη τη γη: κανένας τόπος, καμία στεριά που βλέπει τον ήλιο, να μην την δεχτεί να γεννήσει.
Η Λητώ περπάτησε παντού. Πήγε σε βουνά, σε πόλεις, σε νησιά. Κάθε τόπος φοβόταν την Ήρα και της έλεγε όχι.
Στη μέση του Αιγαίου υπήρχε ένα μικρό κομμάτι βράχου που δεν ήταν καν στερεωμένο. Επέπλεε και το πήγαινε το ρεύμα όπου ήθελε. Δεν είχε ούτε όνομα σταθερό, ούτε δέντρα, ούτε χωράφια. Οι ναυτικοί το έλεγαν Αδήλα, «το αφανές».
Η Λητώ πήγε εκεί.
Το νησί δίστασε. «Είμαι φτωχό», είπε. «Είμαι πέτρα. Και φοβάμαι την Ήρα όπως όλοι». Η Λητώ του υποσχέθηκε ένα πράγμα: ότι ο γιος της θα χτίσει εδώ τον ναό του, και ότι το πιο φτωχό νησί του Αιγαίου θα γεμίσει ανθρώπους και δώρα από όλο τον κόσμο.
Το νησί δέχτηκε.
Ήρθαν όλες οι θεές να βοηθήσουν — εκτός από μία. Η Ήρα κρατούσε κοντά της την Ειλείθυια, τη θεά της γέννας, και δεν την άφηνε να φύγει. Έτσι ο πόνος κράτησε εννιά μέρες και εννιά νύχτες.
Στο τέλος οι άλλες θεές έστειλαν την Ίριδα με ένα δώρο, ένα περιδέραιο, και η Ειλείθυια ξέφυγε και ήρθε.
Γεννήθηκε πρώτη η Άρτεμη. Και μόλις γεννήθηκε, βοήθησε τη μητέρα της να γεννήσει τον αδελφό της: τον Απόλλωνα.
Τη στιγμή που πάτησε το φως, λένε, το νησί γέμισε χρυσό — και τέσσερις κολόνες βγήκαν από τον βυθό και το στερέωσαν για πάντα στη θέση του. Δεν ταξίδεψε ποτέ ξανά.
Άλλαξε και όνομα. Από Αδήλα έγινε Δήλος: «η φανερή».
Η υπόσχεση κρατήθηκε. Για αιώνες η Δήλος ήταν το πιο ιερό νησί της Ελλάδας. Οι πόλεις έστελναν εκεί δώρα κάθε χρόνο, και ο νόμος απαγόρευε να γεννηθεί ή να πεθάνει άνθρωπος πάνω της — ήταν πολύ ιερή για τα δύο πράγματα που την έκαναν ιερή.