Ο Άργος, ο σκύλος του Οδυσσέα

Πήγε με τον χοιροβοσκό του, τον Εύμαιο. Ούτε εκείνος τον γνώρισε. Περπάτησαν μαζί ως την πόρτα του παλατιού, μιλώντας για τον «χαμένο βασιλιά» σαν να ήταν κάποιος τρίτος.

Έξω από την πόρτα, πάνω σε έναν σωρό από κοπριά που είχαν αφήσει εκεί οι υπηρέτες, ήταν ξαπλωμένος ένας γέρος σκύλος.

Τον έλεγαν Άργο. Ο Οδυσσέας τον είχε μεγαλώσει ο ίδιος, μικρό κουτάβι, λίγο πριν φύγει για την Τροία. Δεν πρόλαβε ποτέ να τον δει να κυνηγάει.

Όσο ο αφέντης έλειπε, οι νέοι έπαιρναν τον Άργο στο κυνήγι. Σύμφωνα με τον Εύμαιο, κανένα θήραμα δεν μπορούσε να του ξεφύγει. Τώρα πια κανείς δεν τον φρόντιζε. Ήταν γεμάτος τσιμπούρια, πολύ αδύναμος και δεν είχε δύναμη να πλησιάσει τον αφέντη του.

Καθώς περνούσαν, ο σκύλος σήκωσε το κεφάλι και τα αυτιά. Είχε καταλάβει ότι ο Οδυσσέας βρισκόταν κοντά του.

Κούνησε την ουρά του και κατέβασε τα αυτιά. Δεν είχε πια τη δύναμη να πάει κοντά του.

Ο Οδυσσέας τον είδε. Και γύρισε το πρόσωπό του από την άλλη μεριά, για να μη φανεί το δάκρυ του στον Εύμαιο. Έπρεπε ακόμη να κρατήσει κρυφή την ταυτότητά του.

Ρώτησε τον Εύμαιο, με φωνή ήρεμη, τι σκύλος ήταν αυτός. Ο χοιροβοσκός απάντησε ότι κάποτε ήταν εξαιρετικός, αλλά ο αφέντης του χάθηκε μακριά και οι υπηρέτες δεν τον φροντίζουν πια.

Οι δύο άντρες μπήκαν μέσα.

Ο Όμηρος τελειώνει τη σκηνή με μία πρόταση: μόλις είδε τον Οδυσσέα, στο εικοστό έτος, ο θάνατος πήρε τον Άργο.

Ο Τηλέμαχος είχε ήδη μάθει ποιος ήταν ο ξένος, όταν η Αθηνά άλλαξε ξανά τη μορφή του Οδυσσέα. Αργότερα η παραμάνα Ευρύκλεια θα τον αναγνωρίσει από μια ουλή στο πόδι και η Πηνελόπη θα βεβαιωθεί με το μυστικό του συζυγικού κρεβατιού. Ο Άργος, όμως, δεν χρειάστηκε καμία απόδειξη. Και ήταν ο μόνος από αυτούς στον οποίο ο Οδυσσέας δεν μπορούσε να μιλήσει χωρίς να προδώσει τη μεταμφίεσή του.