Η ουλή του Οδυσσέα

Η Πηνελόπη τον δέχτηκε ως ξένο και κάθισε να του μιλήσει. Ύστερα, από ευγένεια, είπε σε μια δούλη να του πλύνει τα πόδια.

Διάλεξε την Ευρύκλεια — τη γριά τροφό που είχε μεγαλώσει τον Οδυσσέα όταν ήταν μωρό.

Η Ευρύκλεια έφερε τη λεκάνη, έριξε νερό και έπιασε το πόδι του ξένου.

Και το χέρι της βρήκε μια ουλή.

Εδώ ο Όμηρος κάνει κάτι που δεν κάνει σχεδόν πουθενά αλλού. Σταματάει τα πάντα. Το χέρι μένει στον αέρα, και η ιστορία γυρίζει σαράντα χρόνια πίσω, για να μας πει από πού ήρθε αυτή η ουλή.

Ο Οδυσσέας ήταν έφηβος. Είχε πάει στον Παρνασσό, στον παππού του τον Αυτόλυκο, για κυνήγι.

Στο πυκνό δάσος ξύπνησαν έναν κάπρο. Το ζώο όρμησε πλάγια και τον χτύπησε με το δόντι του πάνω από το γόνατο, ανοίγοντας το κρέας ως το κόκαλο.

Το αγόρι τον σκότωσε με το δόρυ του. Οι θείοι του έδεσαν την πληγή και τραγούδησαν πάνω της για να σταματήσει το αίμα.

Γύρισε στην Ιθάκη με ένα σημάδι που δεν θα έφευγε ποτέ.

Και τότε ο Όμηρος επιστρέφει στη λεκάνη. Το πόδι πέφτει από τα χέρια της γριάς, το χάλκινο σκεύος γέρνει, το νερό χύνεται στο πάτωμα.

Τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα. Ανοίγει το στόμα της να φωνάξει το όνομά του.

Ο Οδυσσέας κινείται πιο γρήγορα. Με το ένα χέρι της πιάνει τον λαιμό, με το άλλο την τραβάει κοντά του και της λέει χαμηλά: «Θα με σκοτώσεις, γυναίκα. Εσύ με ανάθρεψες. Αν το πεις σε κανέναν, δεν θα σε λυπηθώ επειδή σε αγαπώ».

Στο ίδιο δωμάτιο κάθεται η Πηνελόπη και δεν βλέπει τίποτα — ο Όμηρος λέει ότι η Αθηνά είχε στρέψει τον νου της αλλού.

Είναι η στιγμή που ο άντρας που γύρισε αναγνωρίζεται πρώτα από ένα σώμα και όχι από ένα πρόσωπο. Δεν τον προδίδει το όνομα, ούτε η φωνή, ούτε τα λόγια του — τον προδίδει το δέρμα του.