Η ουλή του Οδυσσέα

Η Πηνελόπη τον δέχτηκε ως ξένο και κάθισε να του μιλήσει. Ύστερα, από ευγένεια, είπε σε μια δούλη να του πλύνει τα πόδια.

Διάλεξε την Ευρύκλεια — τη γριά τροφό που είχε μεγαλώσει τον Οδυσσέα όταν ήταν μωρό.

Η Ευρύκλεια έφερε τη λεκάνη, έριξε νερό και έπιασε το πόδι του ξένου.

Και το χέρι της βρήκε μια ουλή.

Εδώ ο Όμηρος σταματά την αγωνία της σκηνής και γυρίζει πολλά χρόνια πίσω, για να μας πει από πού ήρθε αυτή η ουλή.

Ο Οδυσσέας ήταν ακόμη νέος. Είχε πάει στον Παρνασσό, στον παππού του τον Αυτόλυκο, και βγήκε για κυνήγι με τους γιους του Αυτόλυκου.

Στο πυκνό δάσος ξύπνησαν έναν κάπρο. Το ζώο όρμησε πλάγια και τον χτύπησε με τον χαυλιόδοντά του πάνω από το γόνατο. Έσκισε το δέρμα, αλλά δεν έσπασε το κόκαλο.

Ο Οδυσσέας σκότωσε τον κάπρο με το δόρυ του. Οι συγγενείς του έδεσαν προσεκτικά την πληγή και είπαν ένα ξόρκι για να σταματήσει το αίμα.

Γύρισε στην Ιθάκη με ένα σημάδι που δεν θα έφευγε ποτέ.

Και τότε ο Όμηρος επιστρέφει στη λεκάνη. Το πόδι πέφτει από τα χέρια της γριάς, το χάλκινο σκεύος γέρνει, το νερό χύνεται στο πάτωμα.

Τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα. Ανοίγει το στόμα της να φωνάξει το όνομά του.

Ο Οδυσσέας κινείται πιο γρήγορα. Την κρατά για να μη φωνάξει και της λέει χαμηλά ότι το μυστικό του πρέπει να μείνει κρυφό. Η Ευρύκλεια χαίρεται που τον βρήκε και υπόσχεται να μη μιλήσει. Ο Οδυσσέας, όμως, τη φοβερίζει σκληρά: αν τον προδώσει, λέει ότι δεν θα τη λυπηθεί, παρόλο που τον ανάθρεψε.

Στο ίδιο δωμάτιο κάθεται η Πηνελόπη και δεν βλέπει τίποτα — ο Όμηρος λέει ότι η Αθηνά είχε στρέψει τον νου της αλλού.

Η Ευρύκλεια δεν τον αναγνωρίζει από το πρόσωπο, το όνομα ή τη φωνή του. Τον αναγνωρίζει από ένα σημάδι που θυμάται από τα νιάτα του. Η σκηνή είναι τρυφερή, επειδή η τροφός γνωρίζει το σώμα του παιδιού που μεγάλωσε, αλλά και ανησυχητική, επειδή ο Οδυσσέας προστατεύει το σχέδιό του με απειλή.