Οι Αλωάδες

Στα εννιά τους ήταν ήδη πιο ψηλοί από κάθε άνθρωπο που είχε υπάρξει. Και είχαν ήδη σχέδιο.

Ήθελαν να ανέβουν στον Όλυμπο και να πάρουν τη θέση των θεών. Δήλωναν ακόμη πως ο Ώτος θα παντρευόταν την Άρτεμη και ο Εφιάλτης την Ήρα, χωρίς να νοιάζονται για τη θέληση των δύο θεαινών.

Ο τρόπος τους ήταν κυριολεκτικός: θα έβαζαν το βουνό Όσσα πάνω στον Όλυμπο, και το Πήλιο πάνω στην Όσσα, φτιάχνοντας σκάλα ως τον ουρανό.

Ο Όμηρος γράφει ότι θα είχαν πραγματοποιήσει το σχέδιό τους, αν ο Απόλλωνας δεν τους είχε σκοτώσει προτού ενηλικιωθούν. Άλλες πηγές παραδίδουν διαφορετικό τέλος.

Πριν από αυτό είχαν κάνει και κάτι ακόμα, που κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ: έπιασαν τον Άρη, τον θεό του πολέμου, τον έδεσαν και τον έκλεισαν σε ένα χάλκινο πιθάρι.

Έμεινε εκεί δεκατρείς μήνες. Στο τέλος η μητριά τους, η Εριβοία, αποκάλυψε στον Ερμή πού βρισκόταν, και εκείνος τον έβγαλε κρυφά — τόσο εξαντλημένο, που δύσκολα στεκόταν.

Το τέλος τους ήρθε χάρη σε ένα έξυπνο τέχνασμα της Άρτεμης.

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, πήγε στη Νάξο, όπου βρίσκονταν οι Αλωάδες, και εμφανίστηκε ανάμεσά τους ως ένα ελάφι, τρέχοντας ίσια στη μέση.

Τα δύο αδέλφια σήκωσαν αμέσως τα δόρατά τους — ο καθένας από τη δική του μεριά.

Το ελάφι ξέφυγε την κατάλληλη στιγμή, και το δόρυ του καθενός χτύπησε τον αδελφό του.

Σε μια μεταγενέστερη παράδοση, στον Κάτω Κόσμο ήταν δεμένοι με φίδια σε μια κολόνα, πλάτη με πλάτη.

Ο μύθος τους στέκεται δίπλα στη Γιγαντομαχία και τον Τυφώνα, αλλά είναι διαφορετικός: οι Αλωάδες δεν ήταν τέρατα αλλά παιδιά με υπερφυσικό μέγεθος. Το σχέδιό τους στηριζόταν στην πεποίθηση ότι, με αρκετό ύψος και αρκετά βουνά, μπορούσαν να φτάσουν στον κόσμο των θεών.

Το όνομα του δεύτερου αδελφού έχει την ίδια μορφή με τη λέξη «εφιάλτης». Σήμερα έτσι λέμε το κακό όνειρο που μας τρομάζει στον ύπνο.