Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Οι Αλωάδες
Δύο έφηβοι στοίβαξαν βουνά για να φτάσουν στον Όλυμπο. Και σχεδόν τα κατάφεραν.
Ο Ώτος και ο Εφιάλτης ήταν αδέλφια, γιοι του Ποσειδώνα. Ο Όμηρος τους περιγράφει με έναν αριθμό: μεγάλωναν κάθε χρόνο μία πήχη σε πλάτος και εννιά σε ύψος.
Στα εννιά τους ήταν ήδη πιο ψηλοί από κάθε άνθρωπο που είχε υπάρξει. Και είχαν ήδη σχέδιο.
Ήθελαν να ανέβουν στον Όλυμπο και να πάρουν τη θέση των θεών. Ο Ώτος ήθελε την Άρτεμη, ο Εφιάλτης την Ήρα.
Ο τρόπος τους ήταν κυριολεκτικός: θα έβαζαν το βουνό Όσσα πάνω στον Όλυμπο, και το Πήλιο πάνω στην Όσσα, φτιάχνοντας σκάλα ως τον ουρανό.
Και άρχισαν. Ο Όμηρος γράφει καθαρά ότι θα τα είχαν καταφέρει, αν είχαν προλάβει να μεγαλώσουν.
Πριν από αυτό είχαν κάνει και κάτι ακόμα, που κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ: έπιασαν τον Άρη, τον θεό του πολέμου, τον έδεσαν και τον έκλεισαν σε ένα χάλκινο πιθάρι.
Έμεινε εκεί δεκατρείς μήνες. Οι θεοί δεν το ήξεραν. Στο τέλος το είπε στον Ερμή η μητριά τους, και ο Ερμής τον έβγαλε κρυφά — μισοπεθαμένο.
Το τέλος τους ήρθε από την Άρτεμη, και ήταν καθαρά ζήτημα εξυπνάδας.
Πήγε στο νησί Νάξος όπου κυνηγούσαν, και εμφανίστηκε ανάμεσά τους ως ένα ελάφι, τρέχοντας ίσια στη μέση.
Τα δύο αδέλφια σήκωσαν αμέσως τα δόρατά τους — ο καθένας από τη δική του μεριά.
Το ελάφι εξαφανίστηκε τη σωστή στιγμή, και κάθε δόρυ βρήκε τον άλλον.
Στον Κάτω Κόσμο τους έδεσαν με φίδια σε μια κολόνα, πλάτη με πλάτη.
Ο μύθος τους στέκεται δίπλα στη Γιγαντομαχία και τον Τυφώνα, αλλά είναι διαφορετικός: οι Αλωάδες δεν ήταν τέρατα. Ήταν παιδιά. Και το επιχείρημά τους δεν ήταν ότι είναι δυνατότεροι από τους θεούς — ήταν ότι, με αρκετό χρόνο και αρκετά βουνά, το ύψος αρκεί.
Το όνομα του δεύτερου αδελφού επιβίωσε στη γλώσσα με άλλη σημασία. «Εφιάλτης» λέμε σήμερα το κακό όνειρο που σε πλακώνει στον ύπνο — το βάρος που κάθεται πάνω στο στήθος.