Ο Τάλως, ο χάλκινος φύλακας

Ο Τάλως γύριζε ολόκληρο το νησί τρεις φορές την ημέρα. Δεν κοιμόταν, δεν έτρωγε και δεν κουραζόταν ποτέ. Όταν έβλεπε ξένο καράβι να πλησιάζει, σήκωνε τεράστιους βράχους και τους πετούσε στη θάλασσα.

Αν κάποιος κατάφερνε να βγει στη στεριά, ο Τάλως έμπαινε στη φωτιά μέχρι να γίνει κόκκινος και μετά τους αγκάλιαζε. Για εκατοντάδες χρόνια κανείς δεν πέρασε.

Μέσα του όμως υπήρχε κάτι που ελάχιστοι ήξεραν. Ο Τάλως δεν ήταν συμπαγής. Είχε μία μόνο φλέβα, που ξεκινούσε από τον λαιμό του και κατέβαινε ως τον αστράγαλο. Μέσα της κυλούσε το ιχώρ, το υγρό των θεών. Και στην άκρη, στο πόδι του, η φλέβα έκλεινε με ένα μπρούντζινο καρφί.

Όταν οι Αργοναύτες γύριζαν από την Κολχίδα, έφτασαν στην Κρήτη διψασμένοι. Ο Τάλως εμφανίστηκε στα βράχια και άρχισε να ρίχνει πέτρες. Οι άντρες πήγαν να πάρουν τα όπλα τους.

Η Μήδεια τους σταμάτησε. «Με τα όπλα δεν γίνεται τίποτα», είπε. «Είναι χαλκός».

Στάθηκε στην πλώρη και τον κοίταξε στα μάτια. Του μίλησε ήσυχα, ξανά και ξανά. Άλλοι λένε ότι τον μάγεψε· άλλοι ότι απλώς του υποσχέθηκε να τον κάνει αθάνατο. Ο Τάλως σταμάτησε να πετάει βράχια και πλησίασε.

Καθώς κατέβαινε από τα βράχια, χτύπησε τον αστράγαλό του σε μια μυτερή πέτρα. Το καρφί έφυγε.

Το ιχώρ άρχισε να τρέχει έξω σαν λιωμένο μέταλλο. Ο γίγαντας στάθηκε για μια στιγμή ακίνητος, και μετά έπεσε με έναν θόρυβο που ακούστηκε σε όλο το νησί.

Η ιστορία του Τάλω επέστρεφε συχνά στις συζητήσεις των αρχαίων. Ένα πλάσμα φτιαγμένο για να είναι άτρωτο έπεσε από το μόνο σημείο που κανείς δεν κοίταζε — και όχι επειδή κάποιος ήταν πιο δυνατός, αλλά επειδή κάποιος ήξερε πώς ήταν φτιαγμένο.