Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Οι γυναίκες της Λήμνου
Ένα νησί χωρίς άντρες. Και μία κοπέλα που δεν μπόρεσε να το κάνει.
Η πρώτη στάση της Αργώς ήταν η Λήμνος. Όταν το καράβι πλησίασε, στην ακτή κατέβηκαν άνθρωποι με πανοπλίες — και οι Αργοναύτες είδαν, καθώς πλησίαζαν, ότι ήταν όλες γυναίκες.
Στο νησί δεν υπήρχε ούτε ένας άντρας.
Η ιστορία είχε αρχίσει χρόνια πριν, και άρχισε από μια παράλειψη: οι γυναίκες της Λήμνου σταμάτησαν να τιμούν την Αφροδίτη.
Η θεά τις τιμώρησε με κάτι που δεν έχει τίποτα το ηρωικό. Τους έδωσε μια δυσοσμία που δεν έφευγε.
Οι άντρες τους σταμάτησαν να τις πλησιάζουν. Έκαναν επιδρομές στη Θράκη, έφερναν από εκεί σκλάβες, και ζούσαν πια με εκείνες.
Οι γυναίκες της Λήμνου έμειναν μόνες στο ίδιο τους το σπίτι.
Και μια νύχτα, με συμφωνία, τους σκότωσαν όλους.
Όχι μόνο τους άντρες τους. Τους πατέρες, τους γιους, τα αγόρια, τις σκλάβες από τη Θράκη. Ο Απολλώνιος γράφει ότι το έκαναν για να μη μείνει κανείς να ζητήσει εκδίκηση.
Μία μόνο δεν το έκανε.
Η Υψιπύλη ήταν κόρη του βασιλιά Θόαντα. Τη νύχτα της σφαγής έκρυψε τον πατέρα της, τον έβαλε σε ένα μεγάλο ξύλινο κιβώτιο και το έριξε στη θάλασσα.
Είπε στις άλλες ότι τον σκότωσε.
Έγινε βασίλισσα ενός νησιού από γυναίκες που καλλιεργούσαν, φύλαγαν και φορούσαν τα όπλα των νεκρών.
Όταν φάνηκε η Αργώ, νόμισαν ότι είναι Θράκες που έρχονται να εκδικηθούν. Γι' αυτό κατέβηκαν οπλισμένες.
Μια γριά, η Πολυξώ, μίλησε στη συνέλευση και είπε το προφανές: ότι σε είκοσι χρόνια θα είναι όλες γριές, χωρίς παιδιά, και κανείς δεν θα οργώνει τη γη. Πρότεινε να δεχτούν τους ξένους.
Οι Αργοναύτες έμειναν. Έμειναν πολύ.
Ο Ηρακλής, που είχε αρνηθεί να κατέβει από το καράβι, τους μάζεψε στο τέλος και τους θύμισε γιατί είχαν ξεκινήσει. Ο Απολλώνιος του δίνει μια σκληρή φράση: ότι το δέρας δεν θα έρθει μόνο του στα χέρια τους, και ότι δεν έφυγαν από τα σπίτια τους για να γίνουν γαμπροί σε ένα νησί.
Έφυγαν. Η Υψιπύλη έμεινε με δίδυμα παιδιά του Ιάσονα.
Το τέλος της είναι το πιο πικρό μέρος. Οι γυναίκες της Λήμνου έμαθαν αργότερα ότι είχε σώσει τον πατέρα της. Την πούλησαν σκλάβα.
Βρέθηκε στη Νεμέα, παραμάνα σε ξένο σπίτι, να μεγαλώνει το παιδί άλλης γυναίκας.
Οι αρχαίοι έλεγαν «λήμνια έργα» για πράξεις τόσο φοβερές που δεν έχουν όνομα. Αλλά κράτησαν και το άλλο μισό της ιστορίας: ότι μέσα στη σφαγή υπήρξε μία που έσωσε τον δικό της άνθρωπο — και ότι γι' αυτό ακριβώς πλήρωσε.