Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Η Ινώ και το πέπλο της Λευκοθέας
Πήδηξε στη θάλασσα για να πεθάνει. Η θάλασσα την κράτησε και την έκανε θεά των ναυαγών.
Η Ινώ ήταν κόρη του Κάδμου και αδελφή της Σεμέλης. Όταν η Σεμέλη κάηκε από τη θεϊκή μορφή του Δία, η Ινώ πήρε το μωρό που έμεινε — τον Διόνυσο — και το μεγάλωσε σαν δικό της, ντυμένο κορίτσι για να μην το βρει η Ήρα.
Η Ήρα το έμαθε.
Δεν χτύπησε το παιδί. Χτύπησε τους θετούς γονείς. Έστειλε τρέλα στον Αθάμαντα, τον άντρα της Ινώς, και ο βασιλιάς είδε τον μεγάλο του γιο ως ελάφι και τον σκότωσε με το τόξο του μέσα στο ίδιο του το παλάτι.
Η Ινώ άρπαξε τον μικρό, τον Μελικέρτη, και έτρεξε. Ο Αθάμας την κυνήγησε ως την άκρη ενός βράχου πάνω από τη θάλασσα.
Δεν είχε πού να πάει. Κράτησε το παιδί και πήδηξε.
Και εδώ ο μύθος γυρίζει. Οι θεοί — άλλοι λένε η Αφροδίτη, που ήταν γιαγιά της — δεν άφησαν τα σώματα να χαθούν. Τους δέχτηκαν στη θάλασσα και τους έκαναν αθάνατους. Η Ινώ έγινε η Λευκοθέα, «η λευκή θεά» — το όνομα είναι, λένε, ο άσπρος αφρός των κυμάτων. Ο Μελικέρτης έγινε ο Παλαίμων.
Έγινε η θεά που σώζει όσους πνίγονται.
Την ξανασυναντάμε στην Οδύσσεια. Ο Ποσειδώνας έχει μόλις διαλύσει τη σχεδία του Οδυσσέα με μια θύελλα. Ο άντρας κρατιέται από ένα δοκάρι, δύο μέρες στο νερό, και δεν θα αντέξει άλλο.
Η Λευκοθέα βγαίνει από τα κύματα δίπλα του και του δίνει μια οδηγία που ακούγεται παράλογη: να αφήσει τη σχεδία. Να βγάλει τα ρούχα του. Να δέσει γύρω στο στήθος του το πέπλο της — ένα ύφασμα που δεν αφήνει τον άνθρωπο να πνιγεί — και να κολυμπήσει.
Ο Οδυσσέας διστάζει. Είναι ο πιο καχύποπτος άνθρωπος στη λογοτεχνία και σκέφτεται ότι μπορεί να είναι παγίδα κάποιου θεού. Μένει στα ξύλα του όσο κρατάνε. Μόνο όταν το κύμα τα διαλύει τελείως, κάνει αυτό που του είπε.
Το πέπλο τον κρατάει δύο μέρες και τον βγάζει στη Σχερία, όπου θα τον βρει η Ναυσικά. Και το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις πατήσει στεριά είναι να το ρίξει πίσω στο νερό, γυρισμένος αλλού, όπως του είχε παραγγείλει.
Στον Ισθμό της Κορίνθου τελούσαν τα Ίσθμια, τους μεγάλους αγώνες, προς τιμήν του Παλαίμονα — του μωρού που έπεσε από τον βράχο.
Οι Έλληνες κρατούσαν αυτή την ιστορία για μια συγκεκριμένη ιδέα: ότι μια θεά προστασίας των ναυαγών έπρεπε να είναι κάποια που είχε η ίδια πηδήξει στη θάλασσα χωρίς ελπίδα. Δεν βοηθούσε από ψηλά. Ήξερε.