Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Ο Ύλας και οι νύμφες
Πήγε να φέρει νερό. Ο Ηρακλής τον φώναζε ακόμα όταν έφυγε το καράβι.
Ο Ύλας ήταν ένα νεαρό αγόρι που ταξίδευε με τους Αργοναύτες. Δεν ήταν πολεμιστής και δεν κρατούσε κουπί. Ήταν ο σύντροφος του Ηρακλή, που τον φρόντιζε από παιδί και τον είχε μάθει τα πάντα.
Το καράβι σταμάτησε στη Μυσία για μια νύχτα. Οι άντρες κατέβηκαν να μαγειρέψουν. Ο Ηρακλής πήγε στο δάσος να κόψει ξύλο για καινούριο κουπί — είχε σπάσει το δικό του τραβώντας πολύ δυνατά.
Ο Ύλας πήρε μια χάλκινη στάμνα και ξεκίνησε να βρει νερό.
Βρήκε μια πηγή μέσα στο δάσος. Ήταν βράδυ και το φεγγάρι έπεφτε στο νερό.
Στην πηγή ζούσαν νύμφες. Είδαν το αγόρι να σκύβει και να βυθίζει τη στάμνα, με το φως να πέφτει στο πρόσωπό του — και τον θέλησαν κοντά τους.
Μία άπλωσε το χέρι της και τον τράβηξε μέσα.
Ο Ύλας πρόλαβε να βγάλει μία φωνή. Ένας μόνο άντρας την άκουσε από μακριά, ο Πολύφημος, και έτρεξε με το σπαθί του νομίζοντας ότι κάποιο ζώο άρπαξε το παιδί. Δεν βρήκε τίποτα. Μόνο τη στάμνα στην άκρη του νερού.
Όταν το έμαθε ο Ηρακλής, ο πιο δυνατός άντρας του κόσμου έχασε το μυαλό του. Έτρεχε όλη νύχτα μέσα στο δάσος φωνάζοντας το όνομά του. Έψαχνε και την επόμενη μέρα. Και τη μεθεπόμενη.
Οι Αργοναύτες περίμεναν. Και μετά, με τον αέρα ευνοϊκό, σήκωσαν πανιά και έφυγαν χωρίς αυτόν — άλλοι λένε κατά λάθος, στο σκοτάδι, άλλοι λένε επίτηδες.
Έτσι ο Ηρακλής δεν πήγε ποτέ στην Κολχίδα.
Στη Μυσία, για αιώνες μετά, κρατούσαν ένα έθιμο. Μια φορά τον χρόνο οι κάτοικοι πήγαιναν στα βουνά και φώναζαν τρεις φορές το όνομα «Ύλα!» προς την πηγή — και άκουγαν την ηχώ να απαντά από μέσα.