Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Οι Αμαζόνες στην Αθήνα
Ήρθαν από τη Μαύρη Θάλασσα ως την Ακρόπολη — και μία από αυτές πολέμησε στο πλευρό των Αθηναίων.
Οι Αμαζόνες ζούσαν, έλεγαν οι Έλληνες, στα βόρεια, κοντά στον ποταμό Θερμώδοντα. Ήταν λαός γυναικών που πολεμούσαν έφιππες και δεν υπάκουαν σε κανέναν άντρα.
Ο Ηρακλής είχε πάει εκεί για τη ζώνη της βασίλισσας Ιππολύτης — ο ένατος άθλος του.
Μαζί του είχε πάει και ο Θησέας.
Από εκεί ο Θησέας πήρε μια Αμαζόνα και την έφερε στην Αθήνα. Οι πηγές διαφωνούν για το όνομά της — Αντιόπη οι περισσότερες — και διαφωνούν και για το πώς έγινε: άλλες λένε ότι την άρπαξε, άλλες ότι ερωτεύτηκε και ήρθε μόνη της.
Και τότε έγινε αυτό που δεν είχε ξαναγίνει.
Οι Αμαζόνες ήρθαν να την πάρουν πίσω.
Ο στρατός τους πέρασε τα βουνά, την Παγασιτική ακτή και τη Θεσσαλία, και έφτασε ως την Αττική. Ο Πλούταρχος λέει ότι το ταξίδι κράτησε μήνες.
Στρατοπέδευσαν μέσα στην ίδια την πόλη.
Και το σημείο που διάλεξαν ήταν ο λόφος απέναντι από την Ακρόπολη — ο Άρειος Πάγος.
Ο Αισχύλος βάζει την Αθηνά να θυμίζει αυτό ακριβώς όταν ιδρύει εκεί το πρώτο δικαστήριο: ότι ο βράχος πήρε το όνομά του από τον Άρη, επειδή σε αυτόν είχαν κατασκηνώσει οι Αμαζόνες και είχαν θυσιάσει στον θεό του πολέμου.
Η μάχη έγινε στους δρόμους της Αθήνας και κράτησε, λένε, τέσσερις μήνες.
Ήταν η μόνη φορά στον μύθο που η πόλη πολιορκήθηκε μέσα από τα ίδια της τα τείχη.
Η Αντιόπη πολέμησε — και πολέμησε με τους Αθηναίους, εναντίον του δικού της λαού.
Σκοτώθηκε δίπλα στον Θησέα.
Μετά από αυτό οι δύο πλευρές έκαναν ειρήνη. Ο Πλούταρχος γράφει ότι η συμφωνία υπογράφηκε στον χώρο που ονομάστηκε αργότερα «Ορκωμόσιο», και ότι έδειχναν ακόμα στην εποχή του τους τάφους των Αμαζόνων μέσα στην πόλη.
Η Αμαζονομαχία έγινε ένα από τα τρία ή τέσσερα θέματα που οι Αθηναίοι σκάλιζαν ξανά και ξανά στα δημόσια κτίριά τους: στην ασπίδα της Αθηνάς Παρθένου, στα μάρμαρα του Παρθενώνα, στον ναό του Ηφαίστου, στη Στοά Ποικίλη.
Και ο λόγος δεν ήταν μόνο η ιστορία.
Οι Αθηναίοι ζωγράφιζαν τους εαυτούς τους να διώχνουν από την Ακρόπολη έναν στρατό που ήρθε από την Ανατολή — λίγα χρόνια αφότου είχαν διώξει από την Ακρόπολη τους Πέρσες.
Ο μύθος τους έδινε μια εικόνα του εαυτού τους: μια πόλη που δέχτηκε εισβολή στο κέντρο της και άντεξε.
Ο Ηρόδοτος, από τη μεριά του, δίνει και μια πιο ήσυχη συνέχεια. Λέει ότι Αμαζόνες αιχμάλωτες, σε ένα καράβι, σκότωσαν το πλήρωμα, ξεβράστηκαν στη χώρα των Σκυθών, έζησαν μαζί με νέους Σκύθες — και ότι, όταν τους ζήτησαν να μετακομίσουν στα χωριά τους, εκείνες αρνήθηκαν με ένα επιχείρημα: «Εμείς δεν ξέρουμε να ζούμε όπως οι γυναίκες σας. Εμείς τοξεύουμε και ιππεύουμε».
Έφυγαν μαζί βορειοανατολικά και έγιναν, γράφει, οι Σαυρομάτες — ένας λαός όπου, προσθέτει, καμία κοπέλα δεν παντρευόταν αν δεν είχε σκοτώσει πρώτα έναν εχθρό.
Για πολλά χρόνια οι μελετητές το θεωρούσαν φαντασία. Ύστερα άρχισαν να ανοίγουν τάφους στις στέπες, και σε αρκετούς βρέθηκαν γυναίκες θαμμένες με τόξα, βέλη και άλογα.