Οι Λωτοφάγοι

Ο Οδυσσέας έστειλε τρεις άντρες να δουν ποιοι ζούσαν εκεί. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν εχθροί. Δεν είχαν όπλα. Δεν φώναξαν και δεν επιτέθηκαν. Χαμογέλασαν και πρόσφεραν στους ξένους φαγητό, όπως έκαναν πάντα.

Το φαγητό τους ήταν ο λωτός, ο καρπός ενός φυτού που φύτρωνε παντού στο νησί τους. Γι' αυτό τους έλεγαν Λωτοφάγους: «αυτούς που τρώνε λωτό».

Οι τρεις ναύτες δοκίμασαν. Ο λωτός ήταν πιο γλυκός από κάθε καρπό που είχαν φάει ποτέ. Και τότε συνέβη κάτι ήσυχο και τρομερό.

Δεν αρρώστησαν. Δεν πόνεσαν. Δεν κοιμήθηκαν. Απλώς ξέχασαν. Ξέχασαν το καράβι. Ξέχασαν τους φίλους τους που περίμεναν. Ξέχασαν την Ιθάκη, τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους. Κάθισαν κάτω ανάμεσα στους Λωτοφάγους και δεν ήθελαν τίποτα άλλο — μόνο να μείνουν εκεί και να τρώνε λωτό για πάντα.

Ο Οδυσσέας περίμενε. Όταν δεν γύρισαν, πήγε ο ίδιος να τους βρει. Τους είδε καθισμένους και ήρεμους. Τους μίλησε· δεν τον άκουσαν. Τους είπε τα ονόματά τους· χαμογέλασαν και δεν σηκώθηκαν.

Τότε τους πήρε με το ζόρι. Τους έσυρε ως το καράβι ενώ εκείνοι έκλαιγαν και ικέτευαν να τους αφήσει. Τους έδεσε κάτω από τα καθίσματα. Μετά φώναξε στους υπόλοιπους να ανέβουν γρήγορα και να χτυπήσουν τα κουπιά, πριν δοκιμάσει και άλλος.

Τα καράβια έφυγαν αμέσως.

Οι αρχαίοι ξεχώριζαν αυτή την ιστορία από όλες τις άλλες περιπέτειες. Ο Κύκλωπας έτρωγε ανθρώπους και οι Λαιστρυγόνες έριχναν βράχια στα καράβια — ήταν φανεροί κίνδυνοι, και ο άνθρωπος ξέρει να τους πολεμάει. Οι Λωτοφάγοι δεν έβλαψαν κανέναν. Πρόσφεραν κάτι ωραίο, και ήταν ο πιο κοντινός στην καταστροφή που έφτασε ποτέ ο Οδυσσέας: όποιος τρώει τον λωτό δεν υποφέρει. Απλώς παύει να θέλει να γυρίσει.