Ο Έσπερος και ο Εωσφόρος

Οι Έλληνες το έλεγαν Έσπερο — «το αστέρι της εσπέρας», δηλαδή του βραδιού.

Το πρωί, λίγο πριν ξημερώσει, φαίνεται ένα άλλο λαμπρό αστέρι στην ανατολή.

Αυτό το έλεγαν Εωσφόρο — «αυτόν που φέρνει την αυγή».

Έλεγαν ότι είναι δύο αδέλφια, παιδιά της Αυγής.

Ο ένας δουλεύει το βράδυ. Ο άλλος το πρωί.

Ο Εωσφόρος κρατάει έναν δαυλό και τρέχει μπροστά από τον ήλιο, για να δείχνει τον δρόμο.

Ο Έσπερος έρχεται τελευταίος και φέρνει τη νύχτα.

Έτσι το πίστευαν για πολλά χρόνια.

Ύστερα, κάποιος τα παρατήρησε προσεκτικά.

Και κατάλαβε κάτι: δεν είναι δύο.

Είναι το ίδιο.

Δεν είναι καν αστέρι. Είναι ένας πλανήτης: η Αφροδίτη.

Άλλοτε τη βλέπουμε το βράδυ και άλλοτε το πρωί, ανάλογα με το πού βρίσκεται.

Ήταν μία από τις πρώτες φορές που οι άνθρωποι διόρθωσαν έναν μύθο κοιτάζοντας τον ουρανό.

Οι δύο λέξεις όμως έμειναν.

Λέμε ακόμα «εσπέρα» για το βράδυ. Και «Αποσπερίτης» για το αστέρι που βλέπουμε πρώτο.