Ο Δαίδαλος και ο Πέρδικας

Ο Πέρδικας ήταν πολύ μικρός — δώδεκα χρονών — και πολύ έξυπνος. Ο Δαίδαλος τον πήρε στο εργαστήριό του για να του μάθει την τέχνη.

Ένα πρωί το παιδί περπατούσε στην ακρογιαλιά και βρήκε το κόκαλο ενός ψαριού. Το κοίταξε πολλή ώρα. Είδε τα μικρά, μυτερά δόντια του. Γύρισε σπίτι, πήρε ένα κομμάτι μέταλλο και έκοψε μέσα του τα ίδια δόντια.

Έτσι έφτιαξε το πρώτο πριόνι. Ένα παιδί δώδεκα χρονών είχε φτιάξει ένα εργαλείο που θα το χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για πάντα.

Λίγο αργότερα έφτιαξε και άλλο: ένωσε δύο σίδερα σε ένα σημείο, ώστε το ένα να γυρίζει γύρω από το άλλο. Ήταν ο διαβήτης, για να σχεδιάζεις τέλειους κύκλους.

Ο Δαίδαλος έβλεπε. Και αντί να χαρεί, άρχισε να ζηλεύει. Ο μαθητής του δεν τον έφτανε. Τον περνούσε. Και ήταν ακόμα παιδί.

Μια μέρα ανέβηκαν μαζί ψηλά στην Ακρόπολη, στην άκρη του βράχου. Δεν υπήρχε κανείς άλλος. Ο Δαίδαλος έσπρωξε τον Πέρδικα και τον έριξε κάτω.

Αλλά η Αθηνά έβλεπε. Της άρεσαν οι έξυπνοι άνθρωποι. Καθώς έπεφτε το παιδί, το άγγιξε και το έκανε πουλί: η πέρδικα.

Και για αυτό, λένε, η πέρδικα δεν πετάει ποτέ ψηλά. Δεν κάνει φωλιά στα δέντρα. Μένει χαμηλά, κοντά στο χώμα, και θυμάται.

Ο Δαίδαλος έφυγε από την Αθήνα και πήγε στην Κρήτη. Εκεί, χρόνια μετά, έχασε έναν άλλον νέο που πέταξε ψηλά: τον γιο του, τον Ίκαρο.