Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Ο Κυπάρισσος
Ζήτησε από τον θεό να τον αφήσει να πενθεί για πάντα. Ο θεός δέχτηκε.
Στο νησί Κέα ζούσε ένα ελάφι που το ήξεραν όλοι. Ήταν ιερό στις νύμφες. Τα κέρατά του γυάλιζαν σαν χρυσάφι και στον λαιμό του φορούσε ένα περιδέραιο από ασήμι.
Ήταν εντελώς ήμερο. Πήγαινε μόνο του στα σπίτια, έτρωγε από τα χέρια των ανθρώπων και άφηνε τα παιδιά να το χαϊδεύουν.
Το αγαπούσε περισσότερο από όλους ένα αγόρι, ο Κυπάρισσος. Ήταν φίλος του Απόλλωνα. Τα δύο τους ήταν αχώριστα: το αγόρι στόλιζε τα κέρατα του ελαφιού με λουλούδια, ανέβαινε στην πλάτη του και το οδηγούσε με μια πορφυρή κορδέλα.
Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού, με τρομερή ζέστη, το ελάφι ξάπλωσε στη σκιά ενός θάμνου και κοιμήθηκε.
Ο Κυπάρισσος κυνηγούσε εκεί κοντά. Είδε κάτι να κουνιέται μέσα στα φύλλα και πέταξε το ακόντιό του.
Πλησίασε και είδε τι είχε χτυπήσει.
Το ελάφι πέθαινε αργά μπροστά του. Ο Οβίδιος γράφει ότι το αγόρι ήθελε να πεθάνει μαζί του και ζήτησε από τον Απόλλωνα μία μόνο χάρη: να μη σταματήσει ποτέ να πενθεί.
Ο θεός προσπάθησε να τον παρηγορήσει. Του είπε ότι ήταν ατύχημα, ότι το ζώο δεν άξιζε τόσο πόνο. Ο Κυπάρισσος δεν άκουγε. Έκλαιγε μέρες, χωρίς να τρώει και χωρίς να κοιμάται.
Στο τέλος το αίμα του στέρεψε από τα δάκρυα. Τα μέλη του άρχισαν να γίνονται πράσινα. Τα μαλλιά του, που έπεφταν στο μέτωπό του, σηκώθηκαν ψηλά και έγιναν μυτερή κορυφή.
Έγινε δέντρο: το κυπαρίσσι, ίσιο και σκούρο, που δείχνει πάντα προς τα πάνω.
Ο Απόλλων στάθηκε από πάνω του και είπε: «Εγώ θα σε πενθώ, εσύ θα πενθείς τους άλλους, και θα στέκεσαι πάντα δίπλα σε όσους θρηνούν».
Γι' αυτό, από τότε, οι Έλληνες φυτεύουν κυπαρίσσια στα νεκροταφεία. Θα το δεις σε κάθε ελληνικό νησί: μια σειρά από σκούρα ίσια δέντρα γύρω από τους τάφους.