Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Τα άλογα του Διομήδη
Ο βασιλιάς τάιζε τα άλογά του με ανθρώπους. Στο τέλος τα τάισαν με αυτόν.
Στη Θράκη ζούσε ένας βασιλιάς, ο Διομήδης. Είχε τέσσερα άλογα, τα πιο δυνατά και τα πιο άγρια του κόσμου. Τα κρατούσε δεμένα με αλυσίδες.
Τα άλογα αυτά δεν έτρωγαν χόρτο.
Ο Διομήδης τα τάιζε με τους ξένους που έφταναν στη χώρα του. Τους δεχόταν με χαμόγελο, τους έδινε κρεβάτι — και τη νύχτα τους πήγαινε στον στάβλο.
Ο όγδοος άθλος του Ηρακλή ήταν να φέρει αυτά τα άλογα.
Ο Ηρακλής πήγε στη Θράκη με μερικούς συντρόφους. Νίκησε τους φύλακες και έλυσε τα άλογα.
Τα άφησε στη φροντίδα ενός νέου φίλου του, του Άβδηρου, και γύρισε πίσω να πολεμήσει τον στρατό του βασιλιά.
Νίκησε. Αλλά όταν επέστρεψε, ο Άβδηρος ήταν νεκρός: τα άλογα τον είχαν φάει.
Ο Ηρακλής θύμωσε πολύ. Έπιασε τον Διομήδη, τον έφερε στον στάβλο και τον έριξε μπροστά στα ίδια του τα ζώα.
Και τότε έγινε κάτι παράξενο. Μόλις έφαγαν τον αφέντη τους, τα άλογα ησύχασαν. Σταμάτησαν να είναι άγρια.
Ο Ηρακλής μπόρεσε να τα οδηγήσει με το χέρι ως τις Μυκήνες, χωρίς αλυσίδες.
Στο σημείο όπου πέθανε ο φίλος του, έχτισε μια πόλη και της έδωσε το όνομά του: τα Άβδηρα. Υπάρχει ακόμα στη βόρεια Ελλάδα.