Μυθολογία · Επίπεδο Β1
Το χρυσόμαλλο δέρας
Το φύλαγε ένα φίδι που δεν κοιμόταν ποτέ. Μέχρι εκείνο το βράδυ.
Η Αργώ έφτασε στην Κολχίδα, στην άκρη του γνωστού κόσμου. Ο Ιάσονας ζήτησε από τον βασιλιά Αιήτη το χρυσό δέρμα του κριαριού που ήταν κρεμασμένο στο ιερό δάσος του Άρη.
Ο βασιλιάς δεν είπε όχι. Είπε: «Πρώτα κάνε τρία πράγματα».
Να ζέψει δύο ταύρους με χάλκινα πόδια που έβγαζαν φωτιά από το στόμα. Να οργώσει μαζί τους ένα χωράφι. Και να σπείρει μέσα δόντια δράκου.
Ήταν βέβαιος ότι ο ξένος θα πέθαινε στην πρώτη δοκιμασία.
Δεν είχε υπολογίσει την κόρη του.
Η Μήδεια ήταν ιέρεια της Εκάτης και ήξερε τα βότανα. Και είχε ερωτευτεί τον Ιάσονα — ο Απολλώνιος γράφει μια ολόκληρη νύχτα όπου παλεύει με τον εαυτό της, ανάμεσα στον πατέρα της και σε έναν ξένο που είδε μία φορά.
Του έδωσε μια αλοιφή φτιαγμένη από ένα λουλούδι που φύτρωσε από το αίμα του Προμηθέα. Όποιος αλειφόταν με αυτήν δεν καιγόταν και δεν πληγωνόταν, για μία μέρα.
Ο Ιάσονας έζεψε τους ταύρους και όργωσε.
Από τα δόντια φύτρωσαν οπλισμένοι άντρες. Έριξε μια πέτρα στη μέση τους, όπως του είχε πει η Μήδεια, και εκείνοι στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου.
Ο Αιήτης κατάλαβε ότι κάποιος τον πρόδωσε, και αποφάσισε να κάψει το καράβι μέσα στη νύχτα.
Η Μήδεια πήγε στον Ιάσονα πριν ξημερώσει και του είπε να πάρουν το δέρας αμέσως.
Πήγαν μαζί στο δάσος. Το δέρας ήταν κρεμασμένο σε μια βελανιδιά και φώτιζε τα κλαδιά γύρω του σαν ήλιος που ανατέλλει.
Από κάτω, γύρω από τον κορμό, ήταν τυλιγμένο το φίδι.
Ήταν τεράστιο και δεν κοιμόταν ποτέ. Ο Απολλώνιος λέει ότι τους άκουσε πριν τους δει, και ότι το σφύριγμά του ακούστηκε σε όλη την κοιλάδα — και ότι τα μωρά στα σπίτια της Κολχίδας ξύπνησαν και άρχισαν να κλαίνε.
Η Μήδεια προχώρησε μπροστά. Άρχισε να τραγουδάει σιγά, καλώντας τον Ύπνο.
Και έριξε στα μάτια του φιδιού ένα υγρό από βότανα, με ένα κλαδί βουτηγμένο στο μείγμα.
Το κεφάλι κατέβηκε αργά στο χώμα. Το σώμα ξεδιπλώθηκε στο δάσος.
Ο Ιάσονας πήρε το δέρας από το δέντρο. Ο ποιητής γράφει ότι το κρατούσε στον ώμο και ότι το φως του έπεφτε στο πρόσωπό του — και ότι κοκκίνιζε από τη λάμψη.
Έτρεξαν στο καράβι και έφυγαν πριν το πρώτο φως.
Το ταξίδι είχε τελειώσει. Αλλά η ιστορία της Μήδειας μόλις άρχιζε: για να φύγει με αυτόν τον άντρα, είχε ήδη προδώσει τον πατέρα της, την πατρίδα της και τον αδελφό της.
Χρόνια αργότερα, στην Κόρινθο, ο Ιάσονας θα την άφηνε για να παντρευτεί άλλη.