Οι Πυγμαίοι και οι γερανοί

Τους έλεγαν Πυγμαίους. Το όνομα συνδέεται με την αρχαία λέξη πυγμή, μια μονάδα μήκους από τον αγκώνα ως τις αρθρώσεις του χεριού.

Στον μύθο ήταν μικρόσωμοι, αλλά πολλοί και γενναίοι.

Κάθε χρόνο είχαν το ίδιο πρόβλημα.

Όταν πλησίαζε ο χειμώνας, έρχονταν οι γερανοί. Είναι μεγάλα πουλιά με πολύ μακριά πόδια και δυνατό ράμφος.

Πετούσαν όλοι μαζί και έκαναν θόρυβο στον ουρανό.

Ο Όμηρος δεν εξηγεί γιατί πολεμούσαν. Λέει μόνο ότι τα πουλιά έφερναν μάχη και θάνατο στους μικρόσωμους ανθρώπους.

Πολύ αργότερα, ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος πρόσθεσε περισσότερες λεπτομέρειες. Έγραψε ότι την άνοιξη οι Πυγμαίοι ανέβαιναν πάνω σε κατσίκες και κριάρια, κρατούσαν τόξα και πήγαιναν στις φωλιές των γερανών.

Κατέστρεφαν τα αυγά και τις φωλιές, για να μην πληθύνουν τα πουλιά και τους επιτεθούν αργότερα.

Ο Όμηρος χρησιμοποίησε αυτή την εικόνα στην Ιλιάδα.

Λέει ότι οι Τρώες πήγαιναν στη μάχη φωνάζοντας, όπως οι γερανοί που φεύγουν μακριά από τον χειμώνα και πετούν προς τον Ωκεανό.

Οι αρχαίοι καλλιτέχνες ζωγράφιζαν συχνά αυτόν τον παράξενο πόλεμο σε αγγεία.

Και οι γερανοί υπάρχουν. Κάθε φθινόπωρο περνούν πάνω από την Ελλάδα, ψηλά, πηγαίνοντας στην Αφρική.

Οι άνθρωποι τους έβλεπαν και αναρωτιούνταν πού πάνε.

Οι Πυγμαίοι αυτής της ιστορίας είναι φανταστικός λαός. Δεν πρέπει να τους μπερδεύουμε με πραγματικούς λαούς της Κεντρικής Αφρικής, για τους οποίους σήμερα χρησιμοποιούμε τα δικά τους ονόματα. Ο αρχαίος μύθος γεννήθηκε από τη φαντασία για τους μακρινούς τόπους και από το ταξίδι των αποδημητικών πουλιών.