Ο Τάνταλος

Ο Τάνταλος ήταν γιος του Δία και βασίλευε σε μια πλούσια χώρα της Μικράς Ασίας, κοντά στο βουνό Σίπυλο. Είχε χρυσάφι, γη και τη φιλία των θεών. Στα δείπνα του Ολύμπου καθόταν ανάμεσα στους αθάνατους και άκουγε τις συζητήσεις τους — ένα πολύ σπάνιο προνόμιο για άνθρωπο.

Αντί όμως να είναι ευγνώμων, ο Τάνταλος άρχισε να φέρεται με αλαζονεία. Έκλεψε από το τραπέζι των θεών νέκταρ και αμβροσία, το ποτό και το φαγητό των θεών, και τα μοίρασε στους θνητούς φίλους του. Άλλες διηγήσεις λένε ότι αποκάλυπτε στους ανθρώπους όσα μυστικά άκουγε από τους θεούς.

Μια πολύ σκληρή παράδοση λέει ότι ο Τάνταλος θέλησε να δοκιμάσει αν οι θεοί γνώριζαν τα πάντα. Τους κάλεσε σε δείπνο και τους πρόσφερε ως φαγητό τον ίδιο του τον γιο, τον Πέλοπα. Οι θεοί κατάλαβαν τι είχε συμβεί και δεν άγγιξαν το γεύμα. Μόνο η Δήμητρα, βυθισμένη στον πόνο για την Περσεφόνη, έφαγε χωρίς να το καταλάβει ένα κομμάτι από τον ώμο. Έπειτα οι θεοί έφεραν τον Πέλοπα ξανά στη ζωή και αντικατέστησαν τον ώμο του με έναν από ελεφαντόδοντο. Ο ποιητής Πίνδαρος, όμως, απορρίπτει ρητά την κατηγορία ότι οι θεοί έφαγαν ανθρώπινη σάρκα και διηγείται διαφορετικά την εξαφάνιση του Πέλοπα.

Στον Κάτω Κόσμο ο Τάνταλος τιμωρήθηκε με έναν παράξενα σκληρό τρόπο: στεκόταν μέσα σε μια λίμνη, με το νερό να φτάνει ως το πηγούνι του. Κάθε φορά που έσκυβε να πιει, το νερό εξαφανιζόταν και έμενε μπροστά του μαύρο χώμα. Πάνω από το κεφάλι του κρέμονταν κλαδιά βαριά από αχλάδια, ρόδια, μήλα, σύκα και ελιές· μόλις όμως άπλωνε το χέρι, ο άνεμος σήκωνε τα κλαδιά ψηλά, μακριά από τα δάχτυλά του. Σε μεταγενέστερες διηγήσεις, ένας μεγάλος βράχος κρεμόταν επίσης από πάνω του και τον κρατούσε σε διαρκή φόβο.

Έτσι ο Τάνταλος στέκεται αιώνια διψασμένος μέσα στο νερό και πεινασμένος κάτω από τα φρούτα, όπως τον είδε ο Οδυσσέας στον Άδη, στην Οδύσσεια του Ομήρου. Οι αρχαίοι συγγραφείς δεν συμφωνούν όλοι για την αιτία της τιμωρίας του. Ο μύθος του θυμίζει ότι όποιος προδίδει την εμπιστοσύνη που του δίνουν, χάνει στο τέλος ακόμη και όσα έχει μπροστά στα μάτια του.