Ο Τάνταλος

Ο Τάνταλος ήταν γιος του Δία και βασίλευε σε μια πλούσια χώρα της Μικράς Ασίας, κοντά στο βουνό Σίπυλο. Είχε χρυσάφι, γη και τη φιλία των θεών. Στα δείπνα του Ολύμπου καθόταν ανάμεσα στους αθάνατους και άκουγε τις συζητήσεις τους — προνόμιο που δεν είχε κανένας άλλος άνθρωπος.

Αντί όμως να είναι ευγνώμων, ο Τάνταλος άρχισε να φέρεται με αλαζονεία. Έκλεψε από το τραπέζι των θεών νέκταρ και αμβροσία, το ποτό και το φαγητό της αθανασίας, και τα μοίρασε στους θνητούς φίλους του. Επιπλέον, ό,τι μυστικό άκουγε στον Όλυμπο, το διηγούνταν στους ανθρώπους.

Το χειρότερο όμως έμελλε να έρθει. Ο Τάνταλος θέλησε να δοκιμάσει αν οι θεοί πραγματικά γνωρίζουν τα πάντα. Κάλεσε λοιπόν τους αθάνατους σε δείπνο στο παλάτι του, σκότωσε τον ίδιο του τον γιο, τον Πέλοπα, και τον σέρβιρε μαγειρεμένο στο τραπέζι. Οι θεοί κατάλαβαν αμέσως την τρομερή αλήθεια και δεν άγγιξαν το φαγητό· μόνο η Δήμητρα, βυθισμένη στον πόνο για τη χαμένη της κόρη, την Περσεφόνη, έφαγε χωρίς να το προσέξει ένα κομμάτι από τον ώμο. Οι θεοί ανάστησαν τον Πέλοπα και του έδωσαν καινούριο ώμο από ελεφαντόδοντο, λευκό και λαμπερό.

Για τον Τάνταλο δεν υπήρχε πια συγχώρεση. Ο Δίας τον έριξε στον Κάτω Κόσμο και του όρισε μια τιμωρία γεμάτη πονηρή σκληρότητα: τον έστησε μέσα σε μια λίμνη, με το νερό να φτάνει ως το πηγούνι του. Κάθε φορά που έσκυβε να πιει, το νερό εξαφανιζόταν και έμενε μπροστά του μαύρο χώμα. Πάνω από το κεφάλι του κρέμονταν κλαδιά βαριά από αχλάδια, ρόδια, μήλα και σύκα· μόλις όμως άπλωνε το χέρι, ο άνεμος σήκωνε τα κλαδιά ψηλά, μακριά από τα δάχτυλά του.

Έτσι ο Τάνταλος στέκεται αιώνια διψασμένος μέσα στο νερό και πεινασμένος κάτω από τα φρούτα, όπως τον είδε ο Οδυσσέας στον Άδη, σύμφωνα με την Οδύσσεια του Ομήρου. Ο μύθος του θυμίζει ότι όποιος περιφρονεί την εμπιστοσύνη που του δίνουν, χάνει στο τέλος ακόμη και όσα έχει μπροστά στα μάτια του.