Ο Κώκαλος και το κοχύλι

Ο βασιλιάς τον δέχτηκε με χαρά και τον κράτησε. Ένας τεχνίτης σαν αυτόν άξιζε περισσότερο από στρατό: έχτισε οχυρά στους βράχους, άνοιξε δεξαμενές, έφτιαξε στον ναό της Αφροδίτης μια κηρήθρα από χρυσάφι τόσο λεπτή που δεν ξεχώριζε από την αληθινή.

Οι κόρες του Κώκαλου τον λάτρεψαν. Τους έφτιαχνε παιχνίδια που κινούνταν μόνα τους.

Στην Κρήτη, ο Μίνωας δεν είχε ξεχάσει.

Ο άνθρωπος αυτός είχε χτίσει τον λαβύρινθό του και ύστερα είχε δείξει στην Αριάδνη πώς να τον ακυρώσει. Είχε φύγει από ένα νησί χωρίς πλοίο. Ο Μίνωας ήθελε πίσω όχι έναν δραπέτη αλλά μια γνώση.

Ξεκίνησε λοιπόν με στόλο και άρχισε να γυρίζει από λιμάνι σε λιμάνι.

Δεν ρωτούσε αν πέρασε από εκεί ένας γέρος τεχνίτης. Ήξερε ότι θα του έλεγαν ψέματα.

Αντί γι' αυτό, έβγαζε από τον κόρφο του ένα σπειροειδές κοχύλι και μια κλωστή, και έλεγε παντού το ίδιο: όποιος καταφέρει να περάσει την κλωστή μέσα από όλες τις στροφές του κοχυλιού, θα πάρει μεγάλη αμοιβή.

Ήταν ένας γρίφος που δεν έλυνε κανένας άνθρωπος. Ήταν όμως ακριβώς το είδος του γρίφου που δεν άντεχε να αφήσει άλυτο ένας συγκεκριμένος άνθρωπος.

Ο Μίνωας δεν έψαχνε τον Δαίδαλο. Έψαχνε κάποιον που να σκέφτεται σαν Δαίδαλος.

Στην Κάμικο, ο Κώκαλος πήρε το κοχύλι και είπε ότι θα το κοιτάξει.

Το πήγε στον τεχνίτη του.

Ο Δαίδαλος έλυσε το πρόβλημα σχεδόν αμέσως, και η λύση του δεν είχε καμία σχέση με κλωστές. Πήρε ένα μυρμήγκι, του έδεσε στη μέση μια πολύ λεπτή τρίχα, έκλεισε το πλατύ άνοιγμα και άνοιξε μια μικρή τρύπα στην κορυφή της σπείρας.

Στην τρύπα έβαλε μέλι.

Το μυρμήγκι μπήκε από τη μία άκρη, ακολούθησε τη μυρωδιά μέσα από όλες τις στροφές και βγήκε από την άλλη, σέρνοντας πίσω του την τρίχα. Στην τρίχα έδεσαν την κλωστή και την τράβηξαν.

Ο Κώκαλος επέστρεψε το περασμένο κοχύλι στον Μίνωα, ικανοποιημένος.

Και ο Μίνωας του είπε ήσυχα: «Έχεις τον Δαίδαλο. Δώσε μου τον».

Δεν υπήρχε τρόπος να το αρνηθεί πια. Και δεν υπήρχε και στόλος για να αντισταθεί.

Ο Κώκαλος συμφώνησε. Ζήτησε μόνο να μείνει ο Μίνωας εκείνο το βράδυ ως φιλοξενούμενος, να δειπνήσουν, και το πρωί να πάρει τον άνθρωπό του.

Πριν το δείπνο, όπως γινόταν σε κάθε σπίτι, οδήγησαν τον βασιλιά της Κρήτης στο λουτρό.

Τον έλουσαν οι κόρες του Κώκαλου.

Και του έριξαν από πάνω βραστό νερό — άλλοι λένε καυτή πίσσα, μέσα από σωλήνες που είχε φτιάξει ο ίδιος ο Δαίδαλος στους τοίχους.

Ο Μίνωας πέθανε στο μπάνιο, σε ξένο σπίτι, όπου είχε φτάσει επειδή ήταν έξυπνος.

Ο Κώκαλος παρέδωσε το σώμα στους Κρήτες λέγοντας ότι γλίστρησε και έπεσε στο ζεστό νερό. Εκείνοι τον έθαψαν στη Σικελία με μεγάλες τιμές και έχτισαν από πάνω ναό της Αφροδίτης — ο Διόδωρος γράφει ότι τον έβλεπε ακόμα στην εποχή του.

Ο μύθος αυτός λέει κάτι που οι Έλληνες επαναλάμβαναν με πολλούς τρόπους. Ο Μίνωας δεν έχασε από δύναμη. Έχασε επειδή έστησε μια δοκιμασία εξυπνάδας και τη νίκησε — δηλαδή βρήκε αυτό που ζητούσε.

Και ο Δαίδαλος, για δεύτερη φορά στη ζωή του, έδωσε τη λύση σε κάποιον που δεν έπρεπε να την έχει, και κάποιος πέθανε γι' αυτό.