Η γέννηση της Αφροδίτης

Ο Ουρανός δεν αγαπούσε τα παιδιά του. Τα έκρυβε μέσα στη Γη και δεν τα άφηνε να βγουν στο φως. Η Γη πονούσε πολύ.

Ένας γιος της, ο Κρόνος, την άκουσε. Πήρε ένα μεγάλο δρεπάνι και χτύπησε τον πατέρα του.

Ήταν μια πολύ σκληρή ιστορία. Και όμως, από αυτή τη στιγμή γεννήθηκε κάτι υπέροχο.

Λίγες σταγόνες από τον Ουρανό έπεσαν στη θάλασσα. Το νερό άρχισε να κουνιέται. Έγινε λευκός αφρός, και ο αφρός μεγάλωνε.

Μέσα από τον αφρό βγήκε μια γυναίκα. Ήταν η πιο όμορφη που είχε δει ποτέ ο κόσμος. Την είπαν Αφροδίτη, από τη λέξη «αφρός».

Στάθηκε πάνω σε ένα μεγάλο κοχύλι. Ο αέρας το έσπρωξε σιγά σιγά προς τη στεριά. Πρώτα πέρασε από τα Κύθηρα και μετά έφτασε στην Κύπρο.

Όπου πατούσε το πόδι της, φύτρωναν λουλούδια. Οι Ώρες, οι θεές των εποχών, την περίμεναν στην ακρογιαλιά. Την ντύσανε και της έβαλαν χρυσά λουλούδια στα μαλλιά.

Μετά την πήγαν στον Όλυμπο. Όταν μπήκε, όλοι οι θεοί σηκώθηκαν όρθιοι.

Οι Έλληνες αγαπούσαν αυτή την ιστορία για μια λεπτομέρεια: η θεά της ομορφιάς και της αγάπης δεν γεννήθηκε από έναν ευτυχισμένο γάμο. Γεννήθηκε από τη θάλασσα, μετά από μια πολύ άσχημη νύχτα.