Οι εννιά Μούσες

Οι Μούσες ζούσαν στο βουνό Ελικώνας. Τραγουδούσαν, χόρευαν και έπαιζαν μουσική. Κάθε μία είχε τη δική της τέχνη.

Η Καλλιόπη είχε τη μεγάλη ποίηση. Η Ερατώ είχε τα τραγούδια της αγάπης. Η Ευτέρπη είχε τη μουσική. Η Θάλεια είχε την κωμωδία και η Μελπομένη την τραγωδία. Η Τερψιχόρη είχε τον χορό. Η Κλειώ είχε την ιστορία. Η Πολύμνια είχε τους ύμνους και η Ουρανία τα άστρα.

Οι ποιητές πήγαιναν στο βουνό και ζητούσαν βοήθεια. «Μούσα, τραγούδησέ μου», έλεγαν. Και μετά έγραφαν. Ο Όμηρος αρχίζει έτσι και τα δύο βιβλία του.

Οι Έλληνες πρόσεχαν πολύ ποια ήταν η μητέρα τους. Δεν ήταν η Ομορφιά. Δεν ήταν η Δύναμη. Ήταν η Μνήμη.

Γιατί; Επειδή τότε δεν υπήρχαν βιβλία για όλους. Τα τραγούδια και οι ιστορίες ζούσαν μόνο μέσα στους ανθρώπους. Αν κάποιος ξεχνούσε, το τραγούδι χανόταν για πάντα.

Από τη λέξη «Μούσα» έχουμε ακόμα τη λέξη «μουσική». Και από τον τόπο των Μουσών έχουμε τη λέξη «μουσείο».