Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Οι βάτραχοι της Λητώς
Δεν την άφησαν να πιει νερό. Τώρα μένουν στο νερό για πάντα.
Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ποιητή Οβίδιο, η Λητώ ταξίδευε στη Λυκία με τα δύο μωρά της, τον Απόλλωνα και την Άρτεμη.
Έκανε πολλή ζέστη. Ο ήλιος ήταν δυνατός.
Η Λητώ περπατούσε ώρες. Δεν είχε πιει νερό όλη μέρα.
Στη Λυκία είδε μια μικρή λίμνη.
Πήγε κοντά και γονάτισε για να πιει.
Αλλά εκεί δούλευαν χωρικοί. Μάζευαν καλάμια και βούρλα.
Της είπαν να φύγει.
Η Λητώ τους μίλησε ήσυχα. «Το νερό είναι για όλους», είπε. «Δεν σας ζητάω να μου δώσετε κάτι δικό σας. Ζητάω μόνο λίγο νερό. Κοιτάξτε τα παιδιά μου».
Και σήκωσε τα δύο μωρά για να τα δουν.
Οι χωρικοί γέλασαν.
Ύστερα μπήκαν μέσα στη λίμνη και άρχισαν να χοροπηδούν.
Ανακάτεψαν τη λάσπη από τον βυθό. Το νερό έγινε βρόμικο και δεν πινόταν.
Τότε η Λητώ σήκωσε τα χέρια της.
«Αφού σας αρέσει τόσο αυτή η λίμνη», είπε, «να μείνετε μέσα της για πάντα».
Και έγιναν βάτραχοι.
Το σώμα τους άλλαξε. Ο λαιμός τους χάθηκε και τα πόδια τους έγιναν κατάλληλα για κολύμπι και άλματα.
Πηδούν ακόμα μέσα στο νερό. Και ακόμα φωνάζουν όλοι μαζί, δυνατά, χωρίς να λένε τίποτα.
Η ιστορία μάς θυμίζει πόσο σημαντικό είναι το νερό για κάθε ζωντανό πλάσμα. Οι χωρικοί μπορούσαν να βοηθήσουν χωρίς να στερηθούν τίποτα. Αντί γι’ αυτό, εμπόδισαν μια διψασμένη μητέρα να πιει.