Μυθολογία · Επίπεδο Α1
Η Αμάλθεια και το κέρας
Μια κατσίκα τάισε τον Δία. Το κέρατό της γεμίζει μόνο του για πάντα.
Ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του. Η Ρέα έκρυψε το τελευταίο, τον Δία, σε μια σπηλιά στην Κρήτη.
Το μωρό έπρεπε να φάει. Αλλά δεν είχε μητέρα κοντά του.
Στη σπηλιά ζούσε μια κατσίκα. Την έλεγαν Αμάλθεια.
Η Αμάλθεια τού έδινε γάλα κάθε μέρα.
Έξω από τη σπηλιά υπήρχε ένα πρόβλημα. Όταν το μωρό έκλαιγε, ο ήχος ακουγόταν μακριά. Ο Κρόνος μπορούσε να το ακούσει.
Γι' αυτό, νέοι άντρες χόρευαν έξω από τη σπηλιά όλη μέρα και χτυπούσαν τις ασπίδες τους με τα σπαθιά.
Ο θόρυβος ήταν τόσος που κανείς δεν άκουγε το παιδί.
Ο Δίας μεγάλωσε. Ήταν πολύ δυνατός, ακόμα και μικρός.
Μια μέρα, παίζοντας, έσπασε χωρίς να το θέλει ένα κέρατο της Αμάλθειας.
Λυπήθηκε πολύ.
Και της έκανε ένα δώρο. Έδωσε στο σπασμένο κέρατο μια δύναμη: να γεμίζει μόνο του με ό,τι θέλει αυτός που το κρατάει.
Φρούτα, ψωμί, κρασί, λουλούδια. Και ποτέ δεν αδειάζει.
Το λέμε «κέρας της Αμάλθειας» ή «κέρας της αφθονίας».
Το βλέπουμε ακόμα σε πολλές εικόνες: ένα κέρατο γυρισμένο, με φρούτα να πέφτουν έξω.
Και την κατσίκα ο Δίας την έβαλε στον ουρανό, ανάμεσα στα αστέρια.
Οι Έλληνες κρατούσαν κάτι απλό από αυτή την ιστορία. Ο πιο δυνατός θεός του κόσμου έζησε επειδή κάποιος τον τάισε. Και το κέρας που γεμίζει για πάντα δεν ήρθε από νίκη — ήρθε από ένα λάθος που ο Δίας θέλησε να διορθώσει.