Η Ηρώ και ο Λέανδρος

Η Ηρώ ήταν ιέρεια της Αφροδίτης και ζούσε μόνη σε έναν πύργο πάνω από τη θάλασσα. Ο όρκος της την υποχρέωνε να μην παντρευτεί ποτέ.

Γνωρίστηκαν σε μια γιορτή. Δεν μπορούσαν να ζήσουν μαζί και δεν μπορούσαν να χωρίσουν, οπότε βρήκαν έναν τρίτο δρόμο.

Κάθε βράδυ η Ηρώ ανέβαινε στην κορυφή του πύργου και άναβε ένα λυχνάρι. Ο Λέανδρος, στην απέναντι ακτή, έβγαζε τα ρούχα του και έμπαινε στο νερό. Κολυμπούσε στο σκοτάδι με τα μάτια στη μικρή φλόγα, και εκείνη ήταν όλη του η πυξίδα. Πριν χαράξει, γύριζε πίσω κολυμπώντας.

Το έκαναν όλο το καλοκαίρι.

Ήρθε ο χειμώνας. Η Ηρώ του είπε να περιμένει την άνοιξη. Εκείνος δεν περίμενε.

Μια νύχτα με θύελλα, όσο εκείνος ήταν στη μέση του περάσματος, ο αέρας έσβησε το λυχνάρι.

Ο Λέανδρος έμεινε μέσα στο μαύρο νερό χωρίς σημείο αναφοράς. Κολύμπησε προς κάθε κατεύθυνση. Τα κύματα τον γύριζαν. Δεν έφτασε ποτέ.

Το πρωί η Ηρώ κατέβηκε στα βράχια και βρήκε το σώμα του στην ακτή, ακριβώς κάτω από τον πύργο της. Ανέβηκε πάλι πάνω και έπεσε.

Η ιστορία ταξίδεψε πολύ: την έγραψε ο Μουσαίος στα ελληνικά, ο Οβίδιος στα λατινικά, ο Μαρλόου στα αγγλικά· ο Σίλερ και ο Γκριλπάρτσερ την έκαναν ποίημα και θέατρο. Το 1810 ο λόρδος Βύρων διέσχισε κολυμπώντας τον Ελλήσποντο για να αποδείξει ότι ήταν εφικτό, και ήταν πιο περήφανος γι' αυτό παρά για οτιδήποτε άλλο είχε γράψει.

Αυτό που κρατάει τον μύθο ζωντανό δεν είναι ο έρωτας — υπάρχουν δεκάδες ερωτικοί μύθοι. Είναι το λυχνάρι. Ο Λέανδρος ήταν αρκετά δυνατός για το πέρασμα· το είχε κάνει εκατό φορές. Δεν τον σκότωσε η θάλασσα ούτε η απόσταση. Τον σκότωσε το ότι έσβησε το φως προς το οποίο κολυμπούσε.