Η Ηρώ και ο Λέανδρος

Η Ηρώ ήταν ιέρεια της Αφροδίτης και ζούσε σε έναν πύργο κοντά στη θάλασσα. Ως παρθένα ιέρεια, κρατούσε κρυφή τη σχέση της με τον Λέανδρο.

Στο ποίημα του Μουσαίου γνωρίστηκαν σε μια γιορτή της Αφροδίτης και του Άδωνη. Ερωτεύτηκαν και συμφώνησαν να συναντιούνται κρυφά τη νύχτα.

Κάθε βράδυ η Ηρώ ανέβαινε στην κορυφή του πύργου και άναβε ένα λυχνάρι. Ο Λέανδρος, στην απέναντι ακτή, έβγαζε τα ρούχα του και έμπαινε στο νερό. Κολυμπούσε στο σκοτάδι με τα μάτια στη μικρή φλόγα, και εκείνη ήταν όλη του η πυξίδα. Πριν χαράξει, γύριζε πίσω κολυμπώντας.

Το έκαναν όλο το καλοκαίρι.

Όταν ήρθε ο χειμώνας, η θάλασσα έγινε επικίνδυνη. Θα έπρεπε να περιμένουν την άνοιξη, αλλά ο έρωτας και η μοίρα τούς έκαναν να συνεχίσουν.

Μια νύχτα με θύελλα, όσο εκείνος ήταν στη μέση του περάσματος, ο αέρας έσβησε το λυχνάρι.

Ο Λέανδρος έμεινε στο σκοτεινό νερό χωρίς σημείο αναφοράς. Ο άνεμος και τα κύματα εξάντλησαν τη δύναμή του και πνίγηκε.

Το πρωί η Ηρώ κατέβηκε στα βράχια και βρήκε το σώμα του στην ακτή, ακριβώς κάτω από τον πύργο της. Ανέβηκε πάλι πάνω και έπεσε.

Η ιστορία είχε μεγάλη πορεία στη λογοτεχνία. Ο Οβίδιος έγραψε δύο φανταστικές επιστολές των εραστών στις Ηρωίδες, ενώ ο Μουσαίος την αφηγήθηκε αργότερα σε ελληνικό ποίημα. Ο Κρίστοφερ Μάρλοου, ο Σίλερ και ο Γκριλπάρτσερ δημιούργησαν δικές τους εκδοχές. Το 1810 ο λόρδος Βύρων διέσχισε κολυμπώντας τον Ελλήσποντο μαζί με τον αξιωματικό Γουίλιαμ Έκενχεντ και συχνά δήλωνε ιδιαίτερα περήφανος για το κατόρθωμα.

Το λυχνάρι είναι η κεντρική εικόνα της ιστορίας: συνδέει τις δύο ακτές και καθοδηγεί τον κολυμβητή. Όταν το φως σβήνει, ο Λέανδρος χάνει μαζί και την κατεύθυνση και την ελπίδα του. Η τραγωδία, όμως, οφείλεται τόσο στο σβηστό λυχνάρι όσο και στην απόφαση των δύο εραστών να αψηφήσουν τη χειμωνιάτικη θάλασσα.