Ο Θερσίτης

Τον λένε Θερσίτη. Ο Όμηρος τον περιγράφει με μεγάλη σκληρότητα: ήταν ο πιο άσχημος άντρας που πήγε στην Τροία. Στραβά πόδια, κουτσός, ώμοι κλειστοί προς τα μέσα, λίγα μαλλιά στο κεφάλι.

Οι Έλληνες πολεμούσαν εννιά χρόνια και δεν είχαν πάρει τίποτα.

Ο Θερσίτης σηκώθηκε μπροστά σε όλο τον στρατό και μίλησε στον Αγαμέμνονα.

«Τι θέλεις άλλο;» του είπε. «Οι σκηνές σου είναι γεμάτες χαλκό. Έχεις τις πιο όμορφες γυναίκες. Παίρνεις πρώτος από τα λάφυρα. Εμείς πεθαίνουμε για να γεμίζεις εσύ».

Και είπε στους άλλους: «Ας φύγουμε με τα καράβια. Ας τον αφήσουμε εδώ μόνο του».

Το παράξενο είναι ότι τα λόγια του δεν ήταν ψέματα. Λίγες μέρες πριν, ο Αχιλλέας είχε πει σχεδόν τα ίδια πράγματα στον Αγαμέμνονα.

Αλλά ο Αχιλλέας ήταν γιος θεάς. Ο Θερσίτης δεν ήταν τίποτα.

Ο Οδυσσέας πήγε κοντά του, τον απείλησε και τον χτύπησε στην πλάτη με το χρυσό σκήπτρο.

Ο Θερσίτης κάθισε κάτω. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Στην πλάτη του φούσκωσε ένα σημάδι με αίμα.

Και ο στρατός — οι ίδιοι άνθρωποι για τους οποίους μιλούσε — άρχισε να γελάει.

Ο Όμηρος γράφει ότι είπαν μεταξύ τους: «Καλά έκανε ο Οδυσσέας. Αυτό ήταν το καλύτερο πράγμα που έκανε ποτέ».

Δεν ξαναμιλάει στο ποίημα.

Μια άλλη ιστορία λέει ότι πέθανε αργότερα: κορόιδεψε τον Αχιλλέα που έκλαιγε για μια νεκρή Αμαζόνα, και ο Αχιλλέας τον σκότωσε με μία γροθιά.

Το όνομά του έμεινε στη γλώσσα. Λέμε «θερσίτης» αυτόν που κατηγορεί τους πάντες χωρίς να έχει ο ίδιος αξία. Αλλά κάποιοι διαβάζουν αυτή τη σκηνή αλλιώς: ως τη μοναδική φορά που ακούγεται η φωνή του απλού στρατιώτη — και ως αυτό που της συμβαίνει αμέσως μετά.