Μυθολογία · Επίπεδο Β1
Ο Απόλλων, ο Πύθων και οι Δελφοί
Ακόμα και ο θεός που σκότωσε το τέρας έπρεπε να πάει εξορία για οκτώ χρόνια.
Στους πρόποδες του Παρνασσού υπήρχε ένα άνοιγμα στη γη από το οποίο έβγαινε ατμός. Ήταν ιερός τόπος της Γης, της αρχαιότερης θεότητας, και τον φύλαγε ένα τεράστιο φίδι: ο Πύθων.
Ο Πύθων ήταν παιδί της ίδιας της Γης. Είχε όμως και μια ιστορία με τη Λητώ: η Ήρα τον είχε στείλει να την κυνηγήσει σε όλο τον κόσμο όσο εκείνη έψαχνε τόπο να γεννήσει.
Τέσσερις μέρες μετά τη γέννησή του, ο Απόλλων ζήτησε τόξο και βέλη από τον Ήφαιστο και πήγε στον Παρνασσό.
Η μάχη δεν περιγράφεται πουθενά αναλυτικά. Ό,τι σώζεται λέει το ίδιο: ο θεός άδειασε ολόκληρη τη φαρέτρα του, εκατό βέλη, και το φίδι πέθανε πάνω από τη σχισμή που φύλαγε.
Ο Απόλλων πήρε το μαντείο. Η ιέρεια που έδινε τους χρησμούς πήρε το όνομα του νεκρού φιδιού και λέγεται από τότε Πυθία. Οι αγώνες που καθιέρωσε εκεί ονομάστηκαν Πύθια.
Και τότε έγινε αυτό που κάνει τον μύθο ενδιαφέροντα.
Ο Πύθων ήταν τέρας, αλλά ήταν και ιερό πλάσμα της Γης. Το αίμα του ήταν μίασμα — μόλυσμα που δεν φεύγει με τη νίκη. Ο Δίας δεν συγχάρηκε τον γιο του. Τον έστειλε εξορία.
Ο Απόλλων υπηρέτησε οκτώ χρόνια ως θνητός στην κοιλάδα των Τεμπών, και μετά πλύθηκε στα νερά του Πηνειού. Άλλες πηγές λένε ότι δούλεψε βοσκός στα κοπάδια του βασιλιά Αδμήτου.
Μόνο μετά από αυτό επέστρεψε καθαρός στους Δελφούς, κρατώντας ένα κλαδί δάφνης από τα Τέμπη. Κάθε οκτώ χρόνια οι Δελφοί έπαιζαν ξανά ολόκληρη τη σκηνή σε γιορτή: ένα αγόρι έκανε τον θεό, «σκότωνε» τον Πύθωνα, έφευγε εξορία και επέστρεφε με δάφνη.
Στην πρόσοψη του ναού που έχτισαν εκεί χαράχτηκαν οι φράσεις που όλοι ξέρουν: «Γνώθι σαυτόν» και «Μηδέν άγαν».
Οι Έλληνες ξεχώριζαν αυτή την ιστορία γιατί λέει κάτι ασυνήθιστο για μια νίκη. Ο Απόλλων είχε δίκιο, χτύπησε ένα τέρας, ελευθέρωσε έναν τόπο — και παρ' όλα αυτά χρωστούσε καθαρμό. Το να έχεις δίκιο δεν σε απαλλάσσει από αυτό που έκανες.