Ο Προμηθέας και η φωτιά

Οι πρώτοι άνθρωποι είχαν δύσκολη ζωή. Τα βράδια έμεναν στο κρύο και στο σκοτάδι. Έτρωγαν το φαγητό τους ωμό, γιατί δεν είχαν φωτιά. Η φωτιά ανήκε μόνο στους θεούς, ψηλά στον Όλυμπο.

Ο Προμηθέας λυπήθηκε τους ανθρώπους. Ζήτησε από τον Δία τη φωτιά, αλλά ο Δίας είπε όχι. «Η φωτιά είναι μόνο για τους θεούς», είπε. Ο Προμηθέας όμως δεν άκουσε. Ανέβηκε κρυφά στον ουρανό και έκλεψε μια σπίθα από τη φωτιά των θεών. Την έκρυψε μέσα σε ένα κούφιο καλάμι και την έφερε στη γη.

Έτσι οι άνθρωποι πήραν τη φωτιά. Έμαθαν να μαγειρεύουν, να ζεσταίνονται και να φτιάχνουν εργαλεία. Τα βράδια τους είχαν πια φως και ζεστασιά. Η ζωή τους άλλαξε για πάντα.

Ο Δίας θύμωσε πολύ. Διέταξε και έδεσαν τον Προμηθέα με βαριές αλυσίδες σε έναν βράχο, ψηλά στα βουνά του Καυκάσου. Κάθε μέρα ερχόταν ένας μεγάλος αετός και του έτρωγε το συκώτι. Κάθε νύχτα το συκώτι γινόταν ξανά καινούριο, και το μαρτύριο άρχιζε από την αρχή.

Πέρασαν πολλά χρόνια. Μια μέρα πέρασε από εκεί ο Ηρακλής, ο πιο δυνατός ήρωας. Σκότωσε τον αετό με ένα βέλος και έσπασε τις αλυσίδες. Ο Προμηθέας ήταν επιτέλους ελεύθερος. Οι άνθρωποι δεν τον ξέχασαν ποτέ: αυτός τους έδωσε το πιο μεγάλο δώρο, τη φωτιά.