Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Ο Άτλας και τα χρυσά μήλα
Ο δυνατός ήρωας ξέφυγε από μια παγίδα με ένα έξυπνο τέχνασμα.
Σε μια γνωστή εκδοχή του ενδέκατου άθλου, ο Ηρακλής έπρεπε να φέρει τα χρυσά μήλα από τον κήπο των Εσπερίδων, στην άκρη του κόσμου. Τον κήπο φύλαγε ο Λάδωνας, ένας δράκος με εκατό κεφάλια.
Στον δρόμο ο Ηρακλής συνάντησε τον Άτλαντα. Ο Άτλας ήταν Τιτάνας. Μετά τον πόλεμο με τους θεούς, σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση, ο Δίας τον τιμώρησε: έπρεπε να κρατά τον ουρανό για πάντα. Ο Ησίοδος λέει ότι ο Δίας τού ανέθεσε αυτό το βάρος, αλλά δεν εξηγεί ότι ήταν τιμωρία για τον πόλεμο των Τιτάνων.
Σε ορισμένες πηγές ο Άτλας ήταν και ο πατέρας των Εσπερίδων. Ο Προμηθέας συμβούλεψε τον Ηρακλή να μην πάρει ο ίδιος τα μήλα, αλλά να στείλει τον Άτλαντα.
«Άτλα», είπε, «εσύ μπορείς να μπεις στον κήπο. Πήγαινε εσύ να μου φέρεις τα μήλα. Εγώ θα κρατήσω τον ουρανό όσο λείπεις».
Ο Άτλας χάρηκε πολύ. Έβαλε τον ουρανό στους ώμους του Ηρακλή και έφυγε. Γύρισε μετά από λίγο με τρία χρυσά μήλα στα χέρια του.
Και τότε στάθηκε και είπε: «Ξέρεις κάτι; Θα πάω εγώ ο ίδιος τα μήλα στον βασιλιά. Εσύ κράτα λίγο ακόμα τον ουρανό».
Ο Ηρακλής κατάλαβε αμέσως. Δεν φώναξε και δεν θύμωσε. Χαμογέλασε και είπε: «Εντάξει, καλή ιδέα. Μόνο ένα λεπτό: κράτα τον ουρανό μια στιγμή, να βάλω κάτι μαλακό στο κεφάλι μου, για να κρατήσω καλύτερα το βάρος».
Ο Άτλας άφησε κάτω τα μήλα και πήρε πάλι τον ουρανό.
Ο Ηρακλής σήκωσε τα μήλα από το χώμα. «Ευχαριστώ», είπε. Και έφυγε.
Ο Απολλόδωρος αφηγείται αυτή την εκδοχή, αλλά υπήρχαν και άλλες: σε μία από αυτές ο Ηρακλής πήρε μόνος του τα μήλα, αφού σκότωσε τον δράκο. Στην ιστορία με τον Άτλαντα δεν γίνεται αγώνας δύναμης. Ο Ηρακλής χρησιμοποιεί την πονηριά για να μην κρατήσει τον ουρανό για πάντα.