Ο Χείρωνας, ο δάσκαλος των ηρώων

Ο Χείρωνας ήταν αθάνατος, γιατί ήταν γιος του Κρόνου. Έζησε σε μια σπηλιά στο Πήλιο και εκεί έμαθε όσα μπορεί να μάθει κανείς: την ιατρική, τη μουσική, τα άστρα, το κυνήγι, τη δικαιοσύνη. Δεν κρατούσε όμως τη γνώση του για τον εαυτό του. Οι μεγάλες οικογένειες της Ελλάδας του έστελναν τα παιδιά τους, και εκείνος τα μεγάλωνε.

Στη σπηλιά του πέρασαν σχεδόν όλοι οι ήρωες: ο Ιάσονας, που αργότερα πήγε για το χρυσόμαλλο δέρας. Ο Αχιλλέας, ο πιο δυνατός πολεμιστής της Τροίας. Ο Ασκληπιός, που έγινε ο μεγαλύτερος γιατρός του κόσμου. Ο Χείρωνας τους έμαθε να πολεμούν, αλλά και να παίζουν λύρα· να κυνηγούν, αλλά και να σέβονται.

Μια μέρα ο Ηρακλής πολεμούσε με κάποιους άλλους Κενταύρους κοντά στη σπηλιά. Τα βέλη του ήταν βουτηγμένα στο δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας — ένα δηλητήριο για το οποίο δεν υπήρχε γιατρειά. Ένα βέλος έφυγε στραβά και βρήκε τον Χείρωνα στο πόδι.

Ο πόνος ήταν φοβερός. Ο Χείρωνας γύρισε στη σπηλιά του και δοκίμασε όλα τα βότανα που ήξερε. Ήξερε περισσότερα από κάθε άλλον στον κόσμο. Κανένα δεν έκανε τίποτα. Ο δάσκαλος όλων των γιατρών δεν μπορούσε να θεραπεύσει την ίδια του την πληγή.

Και τότε άρχισε το πραγματικό μαρτύριο. Επειδή ήταν αθάνατος, δεν μπορούσε να πεθάνει. Ο πόνος δεν θα τελείωνε ποτέ.

Εκείνο τον καιρό ο Προμηθέας ήταν ακόμα δεμένος στον βράχο του Καυκάσου. Ο Δίας είχε πει ότι θα τον ελευθερώσει μόνο αν κάποιος αθάνατος δεχτεί να πάρει τη θέση του στον θάνατο. Για χρόνια κανένας θεός δεν δέχτηκε.

Ο Χείρωνας ζήτησε να δώσει την αθανασία του. Δέχτηκε να πεθάνει, για να ελευθερωθεί ο Προμηθέας. Ο Δίας συμφώνησε. Ο πόνος του Χείρωνα σταμάτησε και ο Προμηθέας ξαναβρήκε την ελευθερία του.

Ο Δίας δεν άφησε τον δάσκαλο να χαθεί. Τον έβαλε στον ουρανό, ανάμεσα στα άστρα, και εκεί βρίσκεται ακόμα ως ο αστερισμός του Τοξότη.

Οι Έλληνες κρατούσαν αυτή την ιστορία για έναν λόγο. Ο Χείρωνας δεν έγινε ο καλύτερος δάσκαλος παρά την πληγή του, αλλά εξαιτίας της: όποιος έχει πονέσει καταλαβαίνει τον πόνο του άλλου καλύτερα από κάθε βιβλίο.