Ο Ηρακλής και ο Ανταίος

Ο Ανταίος σταματούσε κάθε ταξιδιώτη που περνούσε. «Θα παλέψεις μαζί μου», έλεγε. Κανείς δεν κέρδισε ποτέ.

Μια μέρα πέρασε από εκεί ο Ηρακλής.

Άρχισαν να παλεύουν. Ο Ηρακλής ήταν πολύ δυνατός. Σήκωσε τον γίγαντα και τον πέταξε στο χώμα.

Αλλά ο Ανταίος σηκώθηκε αμέσως — και ήταν πιο δυνατός από πριν.

Ο Ηρακλής τον έριξε πάλι κάτω, πιο δυνατά. Ο Ανταίος σηκώθηκε ακόμα πιο δυνατός.

Ξανά και ξανά. Ο Ηρακλής κουραζόταν. Ο γίγαντας δυνάμωνε.

Τότε ο Ηρακλής σταμάτησε και σκέφτηκε. Κοίταξε προσεκτικά. Και είδε: κάθε φορά που ο Ανταίος άγγιζε το χώμα, έπαιρνε δύναμη. Η μητέρα του ήταν η Γη. Όσο τη άγγιζε, δεν έχανε ποτέ.

Ο Ηρακλής άλλαξε τακτική. Τον αγκάλιασε, τον σήκωσε ψηλά στον αέρα — και δεν τον άφησε να κατέβει.

Ο Ανταίος χτυπιόταν, αλλά τα πόδια του δεν έβρισκαν τίποτα. Σιγά σιγά η δύναμή του έφευγε. Έτσι τελείωσε ο αγώνας.

Οι Έλληνες έλεγαν αυτή την ιστορία όταν ήθελαν να πουν κάτι απλό: για να νικήσεις κάποιον, πρέπει πρώτα να καταλάβεις από πού παίρνει τη δύναμή του.