Η Θέτιδα και η φτέρνα του Αχιλλέα

Η Θέτιδα αποφάσισε να νικήσει την προφητεία. Πήρε το μωρό τη νύχτα και κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο, στο ποτάμι Στύγα, του οποίου τα νερά κάνουν το σώμα άτρωτο.

Τον κράτησε από τον αστράγαλο και τον βούτηξε ολόκληρο μέσα. Κάθε σημείο του σώματός του άγγιξε το νερό: τα χέρια, το στήθος, ο λαιμός, το πρόσωπο. Ένα μόνο κομμάτι έμεινε στεγνό — εκεί που τον κρατούσαν τα δάχτυλά της.

Ο Αχιλλέας μεγάλωσε και έγινε ο μεγαλύτερος πολεμιστής της εποχής του. Στα δέκα χρόνια του πολέμου της Τροίας δεν τον πλήγωσε κανείς. Σπαθιά έσπαγαν πάνω του, βέλη έφευγαν στραβά. Οι Τρώες πίστευαν ότι πολεμούσαν θεό.

Η μητέρα του δοκίμασε και δεύτερη φορά να τον σώσει: τον έκρυψε ντυμένο σαν κορίτσι στο νησί της Σκύρου, ώστε να μην πάει στον πόλεμο. Ο Οδυσσέας τον βρήκε με ένα τέχνασμα. Έφερε δώρα για τις κοπέλες και ανάμεσά τους ένα σπαθί. Ένα μόνο χέρι άπλωσε προς το σπαθί.

Στο τέλος του πολέμου, ο Πάρης — ο πιο αδύναμος πολεμιστής της Τροίας — τέντωσε το τόξο του. Ο Απόλλων οδήγησε το βέλος. Δεν πήγε στην καρδιά ούτε στον λαιμό. Βρήκε τη φτέρνα.

Ο πιο δυνατός άντρας του κόσμου έπεσε από ένα σημείο μεγάλο σαν ένα δάχτυλο.

Λέμε ακόμα «αχίλλειος πτέρνα» για το αδύνατο σημείο του καθενός. Ο μύθος όμως λέει κάτι πιο σκληρό από «όλοι έχουν μια αδυναμία». Το τρωτό σημείο του Αχιλλέα ήταν ακριβώς εκεί όπου τον είχε κρατήσει η μητέρα του. Δεν έμεινε παρά τη φροντίδα της — έμεινε εξαιτίας της. Καμία προστασία δεν είναι πλήρης, γιατί κάποιος πρέπει να κρατάει.