Ο Πύραμος και η Θίσβη

Κάποια στιγμή ανακάλυψαν κάτι που κανείς δεν είχε προσέξει: μια λεπτή ρωγμή στον τοίχο, από τότε που χτίστηκε.

Από εκεί μιλούσαν κάθε μέρα. Κολλούσαν το πρόσωπό τους στην πέτρα και έλεγαν όσα δεν μπορούσαν να πουν αλλού. Ο Οβίδιος γράφει ότι κάθε βράδυ, πριν χωρίσουν, έδιναν από ένα φιλί στον τοίχο, ο καθένας από τη δική του μεριά.

Μια νύχτα αποφάσισαν να φύγουν. Θα έβγαιναν κρυφά από την πόλη και θα συναντιόνταν έξω, στον τάφο του Νίνου, κάτω από μια μουριά φορτωμένη άσπρους καρπούς, δίπλα σε μια πηγή.

Η Θίσβη έφτασε πρώτη. Και καθώς περίμενε στο σκοτάδι, είδε να έρχεται στην πηγή μια λιονταρίνα με ματωμένο στόμα, που είχε μόλις φάει.

Έτρεξε και κρύφτηκε σε μια σπηλιά. Στον δρόμο της έπεσε το πέπλο της. Η λιονταρίνα το βρήκε, το έσκισε με τα δόντια της και το άφησε ματωμένο στο χώμα, πριν φύγει.

Λίγο αργότερα έφτασε ο Πύραμος. Είδε τα ίχνη του ζώου. Είδε το σκισμένο, ματωμένο πέπλο.

Δεν έψαξε άλλο. Κατηγόρησε τον εαυτό του που άργησε και που την έβαλε να έρθει νύχτα, τράβηξε το σπαθί του και έπεσε πάνω του κάτω από τη μουριά.

Η Θίσβη βγήκε από τη σπηλιά λίγες στιγμές μετά.

Τον βρήκε ζωντανό ακόμα, για λίγο. Πήρε το ίδιο σπαθί και τον ακολούθησε — αφού πρώτα ζήτησε μία μόνο χάρη από τους γονείς τους: να τους θάψουν στον ίδιο τάφο, αφού δεν τους άφησαν να ζήσουν στο ίδιο σπίτι.

Οι θεοί άκουσαν και άλλαξαν κάτι μικρό. Το αίμα είχε ποτίσει τις ρίζες του δέντρου, και από εκείνη τη νύχτα οι καρποί της μουριάς δεν είναι πια άσπροι: ωριμάζουν σε βαθύ σκούρο κόκκινο.

Χίλια εξακόσια χρόνια αργότερα, ένας Άγγλος έγραψε την ίδια ιστορία με άλλα ονόματα — δύο οικογένειες που δεν μιλούσαν, ένα μήνυμα που δεν έφτασε, δύο νέοι νεκροί σε έναν τάφο. Η δομή είναι τόσο ακριβώς ίδια που ο Σαίξπηρ την παίζει και ως κωμωδία μέσα στο Όνειρο Θερινής Νυκτός, με ηθοποιό να παριστάνει τον Τοίχο.

Το σημείο που κρατούσαν οι αρχαίοι δεν ήταν ο έρωτας αλλά η βιασύνη: ο Πύραμος δεν είδε ποτέ σώμα. Είδε ένα ρούχο και συμπέρανε τα υπόλοιπα.