Μυθολογία · Επίπεδο Β1
Ο Πύραμος και η Θίσβη
Μια παρεξήγηση οδήγησε δύο νέους σε ένα τραγικό τέλος.
Στη Βαβυλώνα, δύο σπίτια μοιράζονταν έναν κοινό τοίχο. Στο ένα ζούσε ο Πύραμος, στο άλλο η Θίσβη. Μεγάλωσαν δίπλα δίπλα και αγαπήθηκαν, αλλά οι γονείς τους απαγόρευσαν να παντρευτούν.
Κάποια στιγμή ανακάλυψαν κάτι που κανείς δεν είχε προσέξει: μια λεπτή ρωγμή στον τοίχο, από τότε που χτίστηκε.
Από εκεί μιλούσαν κάθε μέρα. Κολλούσαν το πρόσωπό τους στην πέτρα και έλεγαν όσα δεν μπορούσαν να πουν αλλού. Ο Οβίδιος γράφει ότι κάθε βράδυ, πριν χωρίσουν, έδιναν από ένα φιλί στον τοίχο, ο καθένας από τη δική του μεριά.
Μια νύχτα αποφάσισαν να φύγουν. Θα έβγαιναν κρυφά από την πόλη και θα συναντιόνταν έξω, στον τάφο του Νίνου, κάτω από μια μουριά φορτωμένη άσπρους καρπούς, δίπλα σε μια πηγή.
Η Θίσβη έφτασε πρώτη. Και καθώς περίμενε στο σκοτάδι, είδε να έρχεται στην πηγή μια λιονταρίνα με ματωμένο στόμα, που είχε μόλις φάει.
Έτρεξε και κρύφτηκε σε μια σπηλιά. Στον δρόμο της έπεσε το πέπλο της. Η λιονταρίνα το βρήκε, το έσκισε με τα δόντια της και το άφησε ματωμένο στο χώμα, πριν φύγει.
Λίγο αργότερα έφτασε ο Πύραμος. Είδε τα ίχνη του ζώου. Είδε το σκισμένο, ματωμένο πέπλο.
Δεν έψαξε άλλο ούτε έλεγξε αν το συμπέρασμά του ήταν σωστό. Πίστεψε ότι η Θίσβη είχε πεθάνει, κατηγόρησε τον εαυτό του και, μέσα στην απόγνωσή του, έβαλε τέλος στη ζωή του κάτω από τη μουριά.
Η Θίσβη βγήκε από τη σπηλιά λίγες στιγμές μετά.
Τον βρήκε ακόμη ζωντανό, αλλά μόνο για λίγο. Μέσα στη θλίψη της έβαλε και εκείνη τέλος στη ζωή της. Πριν πεθάνει, ζήτησε από τους γονείς τους να βάλουν τις στάχτες των δύο νέων στο ίδιο δοχείο.
Οι γονείς σεβάστηκαν την επιθυμία της. Οι θεοί άλλαξαν το χρώμα των καρπών της μουριάς: από άσπροι έγιναν σκούροι κόκκινοι όταν ωρίμαζαν, ως ανάμνηση των δύο νέων.
Περίπου χίλια εξακόσια χρόνια αργότερα, η ιστορία επηρέασε τον Σαίξπηρ. Ο Ρωμαίος και Ιουλιέτα έχει παρόμοια στοιχεία, αλλά βασίστηκε κυρίως σε νεότερες ιταλικές και αγγλικές αφηγήσεις. Στο Όνειρο Θερινής Νυκτός, αντίθετα, ερασιτέχνες ηθοποιοί παρουσιάζουν την ίδια την ιστορία του Πύραμου και της Θίσβης ως κωμωδία· ένας από αυτούς παριστάνει ακόμη και τον τοίχο.
Η τραγική ιστορία δεν παρουσιάζει μια σωστή απάντηση στον πόνο. Δείχνει πόσο επικίνδυνα μπορούν να γίνουν η βιασύνη, η απομόνωση και ένα συμπέρασμα που δεν ελέγχθηκε. Στη σημερινή ζωή, όταν κάποιος νιώθει απελπισία, χρειάζεται να μιλήσει αμέσως σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεται και να ζητήσει βοήθεια. Ο πόνος μπορεί να αλλάξει· μια βιαστική πράξη όχι.