Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Το ξίφος του Δαμοκλή
Ζήτησε να καθίσει μία μέρα στη θέση του βασιλιά. Έφυγε πριν το δείπνο.
Στις Συρακούσες της Σικελίας κυβερνούσε ο Διονύσιος. Ήταν τύραννος — κρατούσε την εξουσία μόνος του, χωρίς νόμο.
Στην αυλή του ήταν ένας άντρας που τον έλεγαν Δαμοκλή.
Ο Δαμοκλής έλεγε συνέχεια στον βασιλιά πόσο τυχερός είναι.
«Έχεις χρυσάφι», του έλεγε. «Έχεις στρατό. Έχεις τα πιο ωραία τραπέζια. Κανένας άνθρωπος δεν ζει σαν εσένα».
Μια μέρα ο Διονύσιος τον ρώτησε: «Θέλεις να δοκιμάσεις;»
Ο Δαμοκλής δέχτηκε αμέσως.
Τον έβαλαν να καθίσει σε χρυσό κρεβάτι. Του έφεραν φαγητά που δεν είχε δει ποτέ. Δούλοι τον υπηρετούσαν. Μυρωδιές, μουσική, κρασί.
Ο Δαμοκλής ήταν πολύ χαρούμενος.
Κάποια στιγμή σήκωσε το κεφάλι του.
Από πάνω του, από την οροφή, κρεμόταν ένα μεγάλο σπαθί.
Και δεν κρεμόταν με σχοινί. Κρεμόταν με μία μόνο τρίχα από ουρά αλόγου.
Ο Δαμοκλής σταμάτησε να τρώει.
Κοίταζε το σπαθί. Δεν άκουγε πια τη μουσική. Δεν ήθελε άλλο κρασί.
Στο τέλος ζήτησε να φύγει. Είπε ότι δεν θέλει πια να είναι τυχερός.
Ο Διονύσιος του εξήγησε γιατί το έκανε.
«Έτσι τρώω εγώ κάθε μέρα», του είπε. «Πάντα υπάρχει κάτι από πάνω μου. Πάντα κάποιος θέλει τη θέση μου. Δεν κοιμάμαι ήσυχος ποτέ».
Την ιστορία τη λέει ο Κικέρωνας, τριακόσια χρόνια αργότερα.
Λέμε ακόμα σήμερα «η δαμόκλειος σπάθη» για έναν κίνδυνο που είναι πάντα εκεί, από πάνω μας, και δεν ξέρουμε πότε θα πέσει.