Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Το ξίφος του Δαμοκλή
Δοκίμασε την καλή τύχη του άρχοντα και είδε τον κίνδυνο πάνω του.
Στις Συρακούσες της Σικελίας κυβερνούσε ο Διονύσιος. Ήταν τύραννος, δηλαδή ένας απόλυτος άρχοντας που είχε πάρει την εξουσία μόνος του.
Στην αυλή του ζούσε ένας άντρας που τον έλεγαν Δαμοκλή. Ήταν ένας από τους κόλακες του Διονύσιου.
Ο Δαμοκλής έλεγε συνέχεια στον βασιλιά πόσο τυχερός είναι.
«Έχεις πλούτη», του έλεγε. «Έχεις μεγάλη δύναμη και ένα υπέροχο παλάτι. Κανένας άνθρωπος δεν είναι πιο ευτυχισμένος από εσένα».
Μια μέρα ο Διονύσιος τον ρώτησε: «Θέλεις να δοκιμάσεις;»
Ο Δαμοκλής δέχτηκε αμέσως.
Τον έβαλαν να ξαπλώσει σε χρυσό ανάκλιντρο με όμορφο ύφασμα. Του έφεραν εξαιρετικά φαγητά. Νέοι υπηρέτες περίμεναν κάθε κίνησή του. Υπήρχαν στεφάνια, αρώματα και πλούσια σκεύη από ασήμι και χρυσό.
Ο Δαμοκλής ήταν πολύ χαρούμενος.
Κάποια στιγμή σήκωσε το κεφάλι του.
Από πάνω του, από την οροφή, κρεμόταν ένα λαμπερό σπαθί.
Δεν κρεμόταν με σχοινί. Το κρατούσε μία μόνο τρίχα αλόγου, ακριβώς πάνω από τον λαιμό του.
Ο Δαμοκλής σταμάτησε να τρώει.
Κοίταζε το σπαθί. Δεν πρόσεχε πια τους υπηρέτες και τα πλούσια σκεύη. Δεν άγγιζε το φαγητό. Ακόμη και το στεφάνι έπεσε από το κεφάλι του.
Στο τέλος ζήτησε να φύγει. Είπε ότι δεν θέλει πια να είναι τυχερός.
Ο Κικέρωνας δεν γράφει ότι ο Διονύσιος τού έδωσε τότε μια μεγάλη εξήγηση. Το νόημα όμως ήταν σαφές: όποιος ζει με συνεχή φόβο δεν μπορεί να χαρεί τα πλούτη και τη δύναμή του.
Την ιστορία τη διηγείται ο Ρωμαίος συγγραφέας Κικέρωνας, περίπου τριακόσια χρόνια μετά την εποχή του Διονύσιου.
Λέμε ακόμα σήμερα «η δαμόκλειος σπάθη» για έναν κίνδυνο που είναι πάντα εκεί, από πάνω μας, και δεν ξέρουμε πότε θα πέσει.