Ο Τιθωνός και η Ηώς

Τον πήρε μαζί της στα ανατολικά άκρα του κόσμου, εκεί όπου αρχίζει η μέρα, και έζησαν μαζί ευτυχισμένοι. Σύντομα όμως η θεά άρχισε να ανησυχεί. Εκείνη ήταν αθάνατη· εκείνος όχι. Έβλεπε ήδη τον χρόνο να δουλεύει επάνω του, αργά αλλά σταθερά.

Πήγε λοιπόν στον Δία και τον ικέτευσε: «Δώσε στον Τιθωνό αθανασία. Μην τον πάρεις ποτέ από κοντά μου». Ο Δίας την κοίταξε για λίγο και μετά συμφώνησε. Της έδωσε ακριβώς αυτό που ζήτησε.

Και εκεί ήταν το λάθος. Η Ηώς είχε ζητήσει να μην πεθάνει ποτέ ο Τιθωνός. Δεν είχε ζητήσει να μη γεράσει ποτέ.

Στην αρχή δεν φάνηκε τίποτα. Πέρασαν χρόνια, και τα μαλλιά του άσπρισαν. Πέρασαν δεκαετίες, και η ραχοκοκαλιά του λύγισε. Πέρασαν αιώνες. Το δέρμα του ζάρωσε, τα μάτια του θόλωσαν, τα πόδια του δεν τον κρατούσαν πια. Η θεά τον σήκωνε στα χέρια της σαν παιδί.

Ο χρόνος δεν σταματούσε ποτέ, γιατί δεν υπήρχε τέλος να τον σταματήσει. Ο Τιθωνός συνέχισε να γερνάει και να μικραίνει, μέχρι που δεν μπορούσε πια να κουνηθεί καθόλου. Του είχε μείνει μόνο η φωνή του — μια λεπτή, αδιάκοπη φωνή που ακουγόταν μέρα και νύχτα μέσα από το δωμάτιο.

Στο τέλος η Ηώς τον έκλεισε σε ένα δωμάτιο με χρυσές πόρτες. Δεν τον εγκατέλειψε· απλώς δεν υπήρχε τίποτα άλλο που μπορούσε να κάνει. Κάποιοι λένε ότι τελικά τον λυπήθηκαν οι θεοί και τον έκαναν τζίτζικα: το έντομο που το καλοκαίρι τραγουδάει ασταμάτητα, με μια φωνή πολύ πιο μεγάλη από το μικρό του σώμα.

Κάθε πρωί, όταν η Ηώς ανοίγει τις πύλες της μέρας, τα μάτια της είναι δακρυσμένα. Οι Έλληνες έλεγαν ότι η δροσιά της αυγής είναι τα δάκρυά της.

Ο μύθος δεν κατηγορεί τη θεά για την αγάπη της, αλλά για τη διατύπωση της ευχής της. Ζήτησε περισσότερο χρόνο νομίζοντας ότι ζητούσε περισσότερη ζωή — και τα δύο δεν είναι το ίδιο πράγμα. Οι αρχαίοι επέστρεφαν συνεχώς σε αυτή την ιστορία, γιατί ήξεραν πόσο συχνά ο άνθρωπος παίρνει ακριβώς αυτό που ζήτησε.