Ο Δίας και ο Τυφών

Ο Ησίοδος τον περιγράφει με προσοχή. Ήταν τόσο ψηλός που το κεφάλι του άγγιζε τα άστρα και τα χέρια του έφταναν από την ανατολή ως τη δύση. Από τους ώμους του φύτρωναν εκατό κεφάλια δράκοντα, και από κάθε στόμα έβγαινε διαφορετική φωνή: άλλοτε λόγια που καταλάβαιναν οι θεοί, άλλοτε μουγκρητό ταύρου, βρυχηθμός λιονταριού, γάβγισμα σκύλου, σφύριγμα που έκανε τα βουνά να αντηχούν.

Όταν εμφανίστηκε, οι θεοί του Ολύμπου έφυγαν. Έτρεξαν ως την Αίγυπτο και κρύφτηκαν παίρνοντας μορφές ζώων — έτσι εξηγούσαν οι Έλληνες γιατί οι Αιγύπτιοι λατρεύουν θεούς με κεφάλια ζώων.

Ο Δίας έμεινε μόνος.

Στην πρώτη μάχη ο Τυφών τον νίκησε. Του πήρε το δρεπάνι, του έκοψε τα νεύρα από τα χέρια και τα πόδια, τον σήκωσε στους ώμους του σαν σακί και τον κουβάλησε σε μια σπηλιά στην Κιλικία. Έκρυψε τα νεύρα μέσα σε ένα δέρμα αρκούδας και έβαλε φρουρό ένα τέρας.

Ο βασιλιάς των θεών κειτόταν ακίνητος, χωρίς να μπορεί να σηκωθεί.

Τον έσωσαν δύο που δεν πολεμούσαν. Ο Ερμής και ο Πάνας πήγαν στη σπηλιά· ο Πάνας έβγαλε μια ξαφνική κραυγή που πάγωσε τον φρουρό — από αυτή τη φωνή, λένε, βγήκε η λέξη «πανικός» — και ο Ερμής, ο κλέφτης, πήρε τα νεύρα και τα έβαλε πάλι στη θέση τους.

Η δεύτερη μάχη ήταν διαφορετική. Ο Δίας δεν πλησίασε. Στάθηκε μακριά και έριχνε κεραυνούς, εκατό μαζί, ώσπου η θάλασσα έβρασε και η γη έλιωσε. Ο Τυφών υποχωρούσε προς τη δύση, πετώντας ολόκληρα βουνά.

Στη Σικελία ο Δίας σήκωσε το τελευταίο βουνό και το έριξε επάνω του. Ήταν η Αίτνα.

Ο Τυφών είναι ακόμα εκεί κάτω, ζωντανός. Όταν κουνιέται, η γη τρέμει. Όταν αναπνέει, το βουνό βγάζει φωτιά. Και από αυτόν, έλεγαν, έρχονται οι άγριοι άνεμοι που καταστρέφουν τα καράβια — η λέξη τυφώνας κρατάει το όνομά του.

Οι Έλληνες κατέγραφαν με ακρίβεια ότι σε αυτόν τον μύθο ο Δίας ηττήθηκε πρώτα. Ήταν ο μόνος εχθρός που τον νίκησε, και τον έσωσαν όχι πολεμιστές αλλά ένας κλέφτης και ένας θεός των βοσκών. Η δύναμη μόνη της δεν αρκούσε ούτε για τον πιο δυνατό.