Η Αρέθουσα και ο Αλφειός

Ένα καλοκαιρινό μεσημέρι, γυρίζοντας από το κυνήγι, βρήκε ένα ποτάμι τόσο καθαρό που φαινόταν κάθε χαλίκι στον πάτο. Δεν είχε ρεύμα και δεν έκανε θόρυβο. Άφησε τα ρούχα της σε μια ιτιά και μπήκε στο νερό.

Καθώς κολυμπούσε, άκουσε από μέσα από το ποτάμι μια φωνή.

Ήταν ο Αλφειός, ο θεός αυτού του ποταμού. Βγήκε από το νερό με ανθρώπινη μορφή. Η Αρέθουσα άρπαξε τα ρούχα της και έτρεξε.

Ο Οβίδιος γράφει το κυνηγητό με ακρίβεια: εκείνη έτρεχε πιο γρήγορα, αλλά εκείνος είχε αντοχή. Πέρασαν πεδιάδες, δάση, βουνά. Ο ήλιος έγειρε και η σκιά του άρχισε να πέφτει μπροστά της· άκουγε την ανάσα του στα μαλλιά της.

Δεν άντεχε άλλο. Φώναξε την Άρτεμη.

Η θεά την τύλιξε σε ένα πυκνό σύννεφο ομίχλης. Ο Αλφειός στάθηκε γύρω από το σύννεφο και περίμενε, φωνάζοντας το όνομά της.

Και τότε η Αρέθουσα ένιωσε κάτι παράξενο: ένα κρύο ρίγος στα πόδια, μετά στα χέρια. Από τα μαλλιά της άρχισε να στάζει νερό. Το σώμα της έλιωνε. Η Άρτεμη την είχε μεταμορφώσει σε πηγή, ώστε να μη φαίνεται πια.

Ο Αλφειός κατάλαβε αμέσως. Και έκανε το μόνο πράγμα που είχε νόημα για ποτάμιο θεό: ξαναπήρε τη μορφή του νερού, για να ανακατευτούν τα ρεύματά τους.

Η Άρτεμη άνοιξε τότε τη γη. Η Αρέθουσα κατέβηκε στα σκοτεινά περάσματα κάτω από το έδαφος και ταξίδεψε — κάτω από την Πελοπόννησο, κάτω από τον βυθό του Ιονίου — και ξαναβγήκε στο φως πολύ μακριά, στη Σικελία, στο νησάκι Ορτυγία, δίπλα στις Συρακούσες.

Η πηγή είναι εκεί ακόμα και τρέχει γλυκό νερό, δέκα μέτρα από τη θάλασσα.

Οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο Αλφειός την ακολούθησε ως εκεί, περνώντας κάτω από τη θάλασσα χωρίς να ανακατευτεί με το αλμυρό νερό. Έλεγαν ότι αν έριχνες ένα ξύλινο κύπελλο στον Αλφειό στην Ολυμπία, έβγαινε στην Αρέθουσα στη Σικελία — και ότι το νερό της πηγής θολώνει κάθε φορά που γίνονται θυσίες στην Ολυμπία.